Newline Adriano

Nowoczesna Szkoła Tańca, Kultura i rozrywka

Posts Tagged ‘Taniec’

Kotły

Kocioł to instrument perkusyjny z grupy membranofonów, o określonej wysokości dźwięku. Kotły wywodzą się z małych bębnów pochodzenia arabskiego o nazwie naker. Były one przypinane do pasa i używane głównie w trakcie różnych ceremonii wojskowych. W takim kształcie były one znane aż do XVI w. W XV w. zaczęto już używać większych kotłów które przymocowywane były do końskiego grzbietu. Następnie dokonywano wielu usprawnień tego instrumentu, aż w końcu w XVI w. zaczęto napinać membrany za pomocą śrub, co dawało możliwość dostrajania kotłów. Kotły pojawiły się w orkiestrze symfonicznej w XVII w., a później znalazły zastosowanie w orkiestrach dętych, marszowych itp. Początkowo kotły strojone były ręcznie za pomocą śrub, które miały na celu napinanie membrany, lecz było to bardzo czasochłonne. W latach 70. XIX w. w Dreźnie pojawiły się kotły strojone za pomocą pedałów ( tzw. kotły drezdeńskie ) lecz one także nie były idealne. Znaczną poprawę możemy zauważyć dopiero w XX w. ponieważ dopracowano automaty strojeniowe kotłów. Standardowo w orkiestrze symfonicznej używane są cztery kotły różnej wielkości ( od 80 cm do 61 cm średnicy ), które dają nam zakres dźwięków od D do a.Kotły mają kształt misy ( przeważnie wykonanej z blachy miedzianej ), na nich rozciągnięta jest membrana wykonana ze skóry lub tworzywa sztucznego. Napinana jest ona za pomocą śrub znajdujących się na misie kotła. Dodatkowo kotły posiadają pedał służący przestrajaniu. Na kotłach gra się pałkami z filcową główką ( pałki mają różne rozmiary główek w zależności od tego jaki dźwięk chcemy uzyskać ). Notacja w kluczu basowym (z grupy kluczy F ).


Poezja dzisiaj

Zadziwia, jak wiele osób pisze wiersze. Portale internetowe pełne są twórczości użytkowników. Nawet bardzo dobrej twórczości. Wiele wydawnictw ma swoje strony WWW po to, by wyszukiwać wśród internautów osoby utalentowane, piszące z pasją, twórcze. Kto wie, może gdzieś ukrywa się kolejny Stachura, czy następczyni Pawlikowskiej? Bardziej odważni, ufający w swój talent podają swoje prace fachowej ocenie znawców literatury. Z bardzo różnym skutkiem. Pawlikowska pisała w czasach, gdy o otwartości i potędze Internetu nawet nie marzono, swoje prace mozolnie wysyłała do gazet, zabiegała o zainteresowanie swoją twórczością. Dziś jest to tak proste jak budowa cepa. Wystarczy odrobina iskry bożej, by ogłosić swój talent wszem i wobec. Zawsze znajdzie się grono fanów, przyklaskujących. Przeglądając portale typowo literackie zauważyła, że wiele kobiet wzoruje się na lirykach Poświatowskiej lub, o zgrozo!! żywcem kopiuje, jako własne, w nadziei, że mało znane utwory wielkiej poetki nie wydadzą złodzieja. Styl Pawlikowskiej jest tak charakterystyczny, że łatwo wykryć „podróbkę”, lepiej poszperać we własnej głowie niż „pójść na łatwiznę” dla chwilowego poklasku.


Dzwonki

Mało kto wie i w pewnym sensie jest to uzasadnione, że dzwonki należą do grupy instrumentów perkusyjnych. Dokładniej rzecz ujmując dzwonki to instrument z grupy idifonów uderzanych, o określonej wysokości dźwięku. Wywodzą się one z instrumentu zwanego lirą. W orkiestrach marszowych używane już w XIX w. początkowo właśnie w tej postaci, a na przełomie XIX i XX w. weszły także w skład orkiestry symfonicznej w znanej nam dzisiaj postaci. Skala dzwonków to: od b1 do c4.Podobnie jak inne instrumenty z tej grupy składają się z płytek ( metalowych ) o różnej długości ułożonych chromatycznie w dwóch rzędach ( na wzór klawiatury fortepianowej ), znajdujących się na metalowej ramie. Na dzwonkach gra się pałeczkami lub młoteczkami wykonanymi z twardego tworzywa ( jak np. drewno lub plastik ). Można grać dwoma lub czterema pałeczkami. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ), lecz o oktawę niżej niż jest rzeczywiste brzmienie instrumentu. Dzwonki są bardzo podobne w budowie, funkcjonowaniu oraz w sposobie wydobywania dźwięku do powszechnie znanych, zwłaszcza z lat szkolnych, cymbałków.


W czasie wojny dzieci cierpią najbardziej

Shippou jest osieroconym demonem lisem, którego ojciec został zamordowany przez Braci Raikijin, Hitena i Mantena. Shippo potrafi zmieniać swój wygląd i tworzyć drobne iluzje, które sa charakterystyczne dla demonów lisów. Jest on dobrym obserwatorem i często wyraża uszczypliwe komentarze w stosunku do Inuyashy, co wielokrotnie kończy się kłótnią pomiędzy nimi. Kagome dla Shippo jest osobą zastępującą matkę, dlatego też zdaje się on być zazdrosny o stosunki łączące Kagome z Inuyashą. Shippou uważa, że Inuyasha odwraca uwagę Kagome od Shippou. Można by przyrównać Inuyashę do starszego brata Shippou. Shippou nie uczestniczy nigdy bezpośrednio w walkach. Zwykle w czasie bitwy znajduje się on w bezpiecznym miejscu i stamtąd obserwuje walkę i dopinguje Inuyashy. Shippou nie różnił by się niczym od normalnego ludzkiego dziecka, gdyby nie jego puszysty lisi ogon i lisie uszy. Jego prawdziwy wiek nie jest znany, jednak wygląda na ludzkiego siedmiolatka. Zwykle zdaje się on towarzyszyć Kirarze.


Zmodernizowany taniec

Jest to kontynuacja tańca powstałego w latach trzydziestych w Niemczech. Dzisiaj rodzaje tańca nowoczesnego są bardzo popularne w śród ludzi związanych z tańcem bez względu na wiek. Co ciekawe taniec nowoczesny jest bardzo techniczny i wymaga znajomości tańców klasycznych, co zdecydowanie podwyższa poprzeczkę jeśli chodzi o stopień trudności. Taniec ten przede wszystkim był kształtowany w Stanach Zjednoczonych, gdzie powstały główne rozłamy tego tańca na takie jak na przykład : Jazz, Hip-Hop, Breakdance, Street Dance Show i tak dalej. Tance nowoczesne to przeważnie żywiołowe tańce które dają wiele radości nawet widzowi, są bardzo widowiskowe ale tylko wtedy kiedy w taniec wkłada się serce oraz wiele lat praktyki, która zapewnia odpowiednią technikę . Taniec ten jest międzynarodowym tańcem który bardzo często jest wyeksponowany na wszelakich turniejach czy zawodach, jest bardzo piękny i wyrazisty, osoby młode które specjalizują się w tańcu nowoczesnym, mówią że to jest najlepszy sposób aby wyrazić siebie i swoje uczucia na świat który ich otacza co ma bardzo duże znaczenie dla ich życia codziennego.


Siła w sile

Jest to bardzo specyficzna subkultura która ma na celu agresję która jest traktowana niczym moc. Rockersi to głównie mieszkańcy Stanów Zjednoczonych którzy według swoich przekonań siłą zdobędą świat. Subkultura ta różni się od innych subkultur polegających na agresji oraz sile. Rockersi to głównie osoby które jeżdżą na motocyklach i wygłaszają propagandowe hasła takie jak „War” „SS” i tak dalej. Jak sami mówią o sobie, są lepsi od innych dlatego bo są silniejsi a inni ich się boją i to ich główny atut. Rockersi to głównie osoby starsze, w sensie po 30 roku życia. W Polsce nie słychać o takiej subkulturze, wręcz jest niespotykana, za to w Stanach Zjednoczonych jest popularna i spotykana na co dzień . jest to niebezpieczna grupa etniczna z tego powodu że są chętni do bójek a nigdy nie są sami, również niepokojące jest to że mają swojego rodzaju zamiłowanie do alkoholu co również nie jest przychylne. Rockersi kojarzeni są głównie z przydrożnymi barami, i tak rzeczywiście bywa, ich styl życia polega w dużej mierze na jeździe na motocyklu. Rockersi więc są niebezpieczną subkultura ale na szczęście w Polsce rzadko spotykaną .


Pozytywna? Subkultura

Są to ludzie którzy propagują miłość , przyjaźń i pozytywne nastawienie w negatywnym świecie. Można ich łatwo rozpoznać po ubiorze : noszą barwy zielone, żółte oraz czerwone, które są narodowymi barwami Etiopii i stamtąd też się wywodzą . Rastafarianie również noszą na głowie dredy, czyli włosy splecione w tak jakby rólki. Subkultura ta często przedstawiana jest jako palaczy marihuany i to w zasadzie nie mija się z prawdą z tego powodu że w rzeczywistości tak jest. Subkultura fascynuje się muzyką reggae która również głosi ideologię podobną do tej subkultury. Rastafarianie to ludzie niemal że w każdym wieku, coraz częściej można spotkać ich na polskich ulicach. Co więcej z tą subkulturą wiąże się nawet religia. Tak więc subkultura ta to dla wielu sposób na życie, na styl życia i na głoszenie pozytywnych prawd, często hasła wypowiadane przez zwolenników tej subkultury nie są zbyt realne. Często subkultura ta jest mylona z hipisami, co w zasadzie mija się z celem. Rastafarianie to bez wątpienia bardzo pozytywni ludzie, którzy są bardzo optymistycznie nastawieni do życia, ale jak to się mówi nie bujają w obłokach.


Paris Hilton

Z czego właściwie jest znana najbardziej znana dziedziczka? Najprawdopodobniej z samego tego, że jest znana. Chociaż coś musiało świadczyć o sukcesie, jaki odniosła, jeżeli chodzi o to, co zamierzała – czyli żeby stać się popularna. Lubi bywać na salonach, lubi być zapraszana, imprezować wśród tych, do których inni nie mają dostępu. Wydała płytę i trzeba uczciwie przyznać, że większość spodziewała się usłyszeć coś znacznie gorszego. Gra od czasu do czasu epizodyczne role w filmach oraz serialach, nie stroni od typowo amerykańskich reality show. Tylko to jedno, w którym wraz z przyjaciółką mieszkały na roli, gdzie uczyły się życia pozbawione sztabu lokajów. Stacja musiała jej nieźle zabulić, ale serial cieszył się ogromnym zainteresowaniem.Ostatnio brukowo-medialnym światkiem wstrząsnęła informacja, że Paris idzie do więzienia. Cóż to był za powód do uciechy – w końcu to ona, bogata od urodzenia idiotka, która na wszystkich patrzy z góry, musi zmierzyć się z dnem nie tylko przeznaczonym dla gwiazd – usianym pieniędzmi, ale pozbawionym kamer – ale dla ludzi w ogóle – w celi. Miała spędzić tam miesiąc, ale nawet tyle nie wytrzymała, podobno przez podupadające zdrowie. Wierzymy na słowo.


Wibrafon

Jest to instrument perkusyjny z grupy idiofonów uderzanych, o określonej wysokości dźwięku. Podobnie jak ksylofon i dzwonki. Wibrafon został zbudowany w 1920r. w Stanach Zjednoczonych. Początkowo był używany głównie w muzyce jazzowej, lecz teraz spotkać go można także w innych rodzajach muzyki. Skala wibrafonu to: od c1 do c4.Wibrafon posiada metalowe sztabki strojone chromatycznie (na wzór klawiatury fortepianowej ), a pod każdą z nich znajduje się metalowa rura czyli tzw. rezonator ( mają one różne długości ). Pod każdym rezonatorem znajdują się małe wiatraczki, które wprawiane są w ruch za pomocą małego silniczka elektrycznego. Kiedy silniczek jest włączony, wiatraczki obracają się powodując drgania powietrza, co w efekcie daje nam charakterystyczny dla wibrafonu dźwięk tremolo. Wibrafon u dołu wbudowany ma także pedał przedłużający dźwięk ( podobnie jak w fortepianie ). Gdy pedał nie jest wciśnięty, instrument wydaje krótkie, przytłumione dźwięki, a gdy jest wciśnięty, dźwięk może zostać przedłużony na kilka, a nawet na kilkanaście sekund. Na wibrafonie gra się dwoma lub czterema pałeczkami ( z twardą główką owiniętą sfilcowaną watą, z główkami owiniętymi miękką włóczką, miotełkami lub pałkami do kotłów – w zależności od tego jaki dźwięk chcemy uzyskać ). Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ).


Popularna poetka polska

Na wielu internetowych blogach spotkać można cytaty lub całe wiersze tej najbardziej znanej poetki. Skąd ta popularność jej wierszy wśród młodych ludzi? Szczególnie kobiety, począwszy o nastolatek a skończywszy na całkiem dojrzałych paniach gustują w tego typu poezji. Powodu można upatrywać w stylu poezji, w liryczności, w tematyce wierszy. Bardzo często utwory Pawlikowskiej dotyczą miłości, a ta przecież jest ponadczasowa. Każdy z jej wierszy może cytować potencjalna Kowalska, która przeżywa właśnie swoje miłosne uniesienia. Utwory Marii Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej o miłości mówią w sposób bardzo bezpośredni, zrozumiały la wszystkich, a charakterystyczna la jej wierszy puenta końcowa jest zawsze dużym zaskoczeniem. Ogromna liczba utworów poetki pozwala na wybranie tych ulubionych i pasujących do nastroju. W czasach szkolnych omawianie poezji, w tym utworów Marii Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej należało o katuszy, ale sądzę, że do poezji trzeba po prostu dojrzeć psychicznie i emocjonalnie.


Nowa Subkultura

Stosunkowo młoda subkultura która opiera się przede wszystkim na użalaniu się nad swoim życiem. Osoby które są zwolennikami tej subkultury często mają skłonności do samo okaleczania się co jest bardzo niepokojące. Subkulturę tę można w łatwy sposób oddzielić od innych z tego powodu że są bardzo charakterystyczni : przeważnie są ubrani na czarno, ich buty stylizowane są na zniszczone chociaż nie zawsze takie są , nie zależnie od płci malują oczy i paznokcie, u chłopaków włosy są zazwyczaj czarne i skierowane na jeden bok, u dziewczyn bywa to różnie. Emo w zasadzie jest niebezpieczną subkulturą z tego powodu że większość ze zwolenników tej subkultury ma skłonności do samo okaleczania się , do użalania się nad swoim życiem co również jest niebezpieczne dlatego że prowadzi do depresji która jest poważną chorobą . Według wielu Emo to pozerzy którzy w ten sposób szukają akceptacji w środowisku w którym przesiadują . Emo to nie tylko subkultura ale także muzyka, pochodzi od hardcore punku oraz gothic metalu. W założeniu Emo miało być przeciwieństwem życia raperów, ale w rzeczywistości stało się zupełnie czymś innym i o innych założeniach oraz zachowaniu.


Zemsta sposobem na uspokojenie cierpiącej duszy

Sango jest pogromczynią demonów, która pochodzi z wioski profesjonalnych pogromców. Nosi ona ze sobą ogromny bumerang zwany Hiraikotsu zrobiony z kości demonów. Jej rodzina została wymordowana, cała wioska zniszczona przez Naraku, który w ten sposób chciał zdobyć znajdujące się w wiosce fragmenty Klejnotu Czterech Dusz. To on wmawia Sango, że to Inuyasha jest odpowiedzialny za śmierć jej bliskich i manipuluje ją, by ta zabiła Inuyashę. Kiedy prawda wychodzi na jaw, Naraku używa fragmentu Klejnotu, by za jego pomocą móc kontrolować młodszego brata Sango, Kohaku, którego zmusza do walki z Inuyashą i jego przyjaciółmi. Sango pragnie dokonać zemsty na Naraku, jednak jej głównym celem jest uwolnienie brata. Zakochana jest ona w Miroku, jednak jego perwersyjne zachowanie powstrzymuje ją przed otwartym okazywaniu mu swoich uczuć. Po tym jak Naraku zostaje zniszczony Sango zgadza się wyjść za Miroku i zostać matką jego dzieci. Pod koniec serii rodzi ona bliźniaczki, a później syna. W walce towarzyszy jej demon Kirara.


Taniec dla arystokracji

Na początku co ciekawe taniec ten był przeznaczony dla Osób miejskich, chłopów. Był to taniec wolny, niemal że tańczono go w miejscu. W późniejszych czasach walc przeniósł się z podmiejskich klimatów na salony, bale i tak dalej. W dalszym ciągu był wolnym tańcem ale znacznie szybszym od swojego poprzednika. Walc stał się ważny również dla kompozytorów muzyki, wielu z nich do swoich utworów wprowadziło rytm tego tańca, co jeszcze bardziej przychyliło się do popularności. Walc to taniec wywodzący się z Niemiec. Dzisiaj taniec ten jest bardzo ważny i istotny dla profesjonalnych osób zajmujących się tańcem z tego powodu że muszą być uniwersalni i znać każdy rodzaj tańca. Organizuje się wiele turniejów oraz zawodów, często też tylko na podstawie walca, ale również w tak zwanych ogólnych turniejów często walc jest tańcem finałowym. Jak każdy taniec i ten przeszedł rozmaite transformacje, i tak też powstał na przykład walc angielski oraz walc wiedeński, które cieszą się równie dużą popularnością co ich pierwotna postać . Tak więc walc od miejskich klimatów stał się tańcem arystokracji i królów, co więcej taniec ten zwiększał prestiż osoby tańczącej.


Taniec zmysłów

Taniec latynoamerykański powstały w Ameryce Południowej. Tango to piękny taniec często ze stereotypem ludzi zakochanych, mówi się też że tango jest pełne seksu oraz zmysłów. Tango to również rodzaj w muzyce, która powstała właśnie dzięki temu tańcowi. Tango jest szybkie oraz często bardzo techniczne, jak każdy taniec powstało wiele odłamów takie jak na przykład Tango amerykańskie, tango fińskie i tak dalej. Tango dzisiaj zaliczane jest do bardziej towarzyskich tańców niż latynoamerykańskich. Dzisiaj jest to bardzo ważny taniec oraz co najważniejsze ciekawy i interesujący, co świadczy o jego popularności na całym świecie. Jest to również lubiany taniec nawet przez osoby starsze czy młode, bez względu na wiek, co z pewnością bardzo cieszy. Tango to przede wszystkim pasja, historia oraz miłość do tańca, te trzy cechy to elementy tanga. Z tym tańcem wiąże się również wiele filmów, które nawet i do dzisiaj powstają . tango to również inspiracja osób tańczących, które spowodowały rozwój tańca, dzięki niemu powstało wiele zmysłowych tańców właśnie wzorujących się na tangu, co świadczy o jego uroku oraz naturalnej pasji.


Amy Winehouse

Jej czarny głos oczarował niejednego producenta, wielu biło się o jej nagrania. Teraz nikt nie chce mieć nic wspólnego z wiecznie naszprycowaną, skundloną upadłą Winehouse, dla której ambicje wyznacza crack oraz amfetamina. Ostatnio miała wrócić do formy, a to za sprawą nagrania do nowego filmu o Jamesie Bondzie – miała użyczyć swojej osoby do nowego, flagowego utworu. Nic z tego. Próby z nią były prawdziwą katorgą dla dźwiękowców oraz wszystkich innych współpracowników. Amy Winehouse była kapryśna, spóźniała się, wpadała w złość z byle powody, była antypatyczna dla innych. Producenci dali sobie spokój i wyrzucili ją ze studia. Jej mąż siedzi w więzieniu, a ona stara się go odwiedzać jak najczęściej. Kiedy jeszcze mieszkali razem, byli najbardziej awanturniczą parą w amerykańskim – jeśli nie ogólnym – show-biznesie. Niedawno miała usłyszeć wyrok za ćpanie, ale niczego jej nie udowodniono, nikt jej nie złapał. To jednak nie przeszkadza jej być pijaną oraz nieprzytomną, chodzącą krokiem zombie po mieście żywym trupem. Paparazzi dostają za zdjęcia z nią wielkie pieniądze, zwłaszcza, jeżeli są to dość „ciekawe” ujęcia. Założono nawet witrynę na jej temat – whenamywinehousedie.com. Nieciekawie.


Fakty z życia poetki

Maria Pawlikowska – Jasnorzewska urodziła się pod koniec XIX wieku w Krakowie, a dokładnie 24 listopada 1891 roku. Zmarła w Anglii, w lipcu 1945 roku. Z powodu choroby pobierała naukę w domu. Dzięki temu odebrała bardzo staranną edukację, szczególnie pod kątem literatury. W wieku 24 lat poślubiła porucznika armii austriackiej Bzowskiego. Zamężna była trzykrotnie zresztą. Po czterech latach związku z Bzowskim nastąpiło unieważnienie małżeństwa, w tym samym 1919 roku Maria poślubiła Jana Gwalberta Henryka Pawlikowskiego, człowieka pióra, czyli pisarza, a przy tym folklorystę. Z nim rozstała się trzy lata później, choć rozwód otrzymała w 1929 roku. Ostatnim jej partnerem życiowym został Jasnorzewski Stefan Jerzy, porucznik lotnictwa, z którym bardzo dużo podróżowała po świecie. Maria Pawlikowska debiutowała w roku 1922 trzema swoimi wierszami, drukowanymi w czasopiśmie, „Skamander”. Od tego okresu wydawała coraz więcej swoich utworów, pracując także z Polskim Radiem przy adaptacji słuchowisk radiowych.


Pchła najlepszym przyjacielem psa?

Myouga jest demonem pchłą, którego zadaniem jest opiekowanie się Inuyashą. Jednak w rzeczywistości, gdy tylko zbliżają się kłopoty, Myouga ucieka usprawiedliwiając się wymówkami z gatunku: „zapomniałem wyłączyć żelazka”. Pierwotnym zadaniem Myougi było strzeżenie grobu ojca Inuyashy, w którym spoczywała Tetsusaiga. Obecnie daje udziela on rad i informacji Inuyashy i jego towarzyszom. Myouga uwielbia krew demonów i nawet zdarza mu się raz uratować Inuyashy życie wypijając truciznę demona pająka z krwi Inuyashy. Często jednak zostaje on uderzany przez Inuyashę i jego towarzyszy, ponieważ zdarza mu się pić ich krew bez ich pozwolenia czy wiedzy. Nie przepada on za Sesshoumaru i wydaje się, że ze wzajemnością. Za życia ojca Inuyashy, Myouga był jego najlepszym przyjacielem albo pasożytem, nie zostało to w mandze wyjaśnione. Myouga jest również zaprzyjaźniony z Toutousaiem, o którym mówi Inuyashy, gdy Tetsusaiga po raz pierwszy zostaje uszkodzona. Jego seiyuu to Kenichi Ogata, którego rola Myougi była debiutem.


Żywiołowy taniec

Jest to taniec który łączy się przede wszystkim z muzyką , która jest bardzo żywiołowa oraz energiczna, właśnie dlatego rock’n’roll jest tańcem bardzo charakterystycznym, skoki, trudne figury techniczne, to podstawowe elementy tego tańca. Taniec ten ma właściwie taką samą historię jak muzyka z którą się charakteryzuje, wywodzi się od jazzu. Dzisiaj rock’n’roll nie jest taki popularny jak w latach sześćdziesiątych, ale i to nie przeszkadza temu aby każdy mógł spróbować swoich sił w tym tańcu. Taniec ten dzisiaj jest tak samo przebojowi jak kilkadziesiąt lat temu, nie jest już tak popularny ale każdy chętnie do niego wraca oraz wspaniale się w nim bawi. Taniec ten niegdyś był charakterystyczny dla młodych osób które buntowały się szarej rzeczywistości, dzisiaj nie ma już takiej mocy ale także jest piękny. Często tańczy się go na różnych turniejach czy zawodach tanecznych co świadczy o jego ponadczasowości, każdy kto interesuje się tańcem wie, ze ten rodzaj tańca potrafi zawirować w głowie każdemu kto ma z nim styczność i to jest przede wszystkim największy urok i magia tego tańca, co również świadczy o ponadczasowości.


Twórczość Pawlikowskiej

W miarę możliwości staram się chronologicznie przedstawić powstawanie kolejnych utworów poetki, wydań tomików, utworów prozą. Jej debiutem poetyckim był tomik wierszy zatytułowany „Niebieskie migdały”. Był to rok 1922. Większość utworów ukazała się wcześniej w czasopiśmie „Skamander”, z którym długie lata Pawlikowska współpracowała i tam zamieszczała swoje pierwsze utwory. Do wybuchu II wojny światowej poetka wydała ” Różową magię” w 1924 roku, „pocałunki” 1926 rok, „Dancing” 1927 i rok później „Wachlarz”. Obok tych wierszy znalazły się tomy poezji z nowymi wierszami i przedrukami wierszy poprzednich, tomy w kolejności wydania: „Cisza Leśna” i „Paryż” w roku 1928, dwa lata późnej „Profil białej damy”. W latach 30tych bardziej skupiła się pisaniu krótkich sztuk teatralnych. Wydała: „Egipska Pszenica” (sztuka w trzech aktach wystawiona w Krakowie), „Zalotnicy niebiescy” (wystawiane również przez Kraków”), i wiele innych aż do tomiku: „Róża i lasy płonące” wydanego w Londynie w 1941 roku.


Ksylofon

Jest to instrument perkusyjny z grupy idiofonów uderzanych, o określanej wysokości dźwięku ( podobnie jak dzwonki i wibrafon ). Pochodzi on prawdopodobnie z czasów średniowiecza. Był on wtedy instrumentem popularnym głównie w Azji i w Europie. Prawdziwą popularność zyskał w wieku XIX za sprawą kompozycji Camille’a Saint-Sacnsa, który to wprowadził ten instrument do składu orkiestry symfonicznej, w której ksylofon pozostał do dziś. Jednym z najwybitniejszych wirtuozów ksylofonu był Michał Józef Guzikow. Skala ksylofonu to: od g1 do g4 lub c1 do c4.Ksylofon składa się z ramy, do której przymocowane są drewniane sztabki ułożone chromatycznie w dwóch rzędach ( układ sztabek wzorowany jest na klawiaturze fortepianowej ). Pod każdą sztabką znajduje się metalowa rura pełniąca funkcję rezonatora.Na ksylofonie, podobnie jak na innych instrumentach tego typu, gra się pałeczkami.Ksylofon ma dźwięk ostry i krótki, lecz jest on dość donośny. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ), jednakże brzmienie instrumentu jest o oktawę wyższe niż notacja. Ksylofon to kolejny instrument po dzwonkach, który jest bardzo zbliżony wyglądem i budową do tradycyjnych szkolnych cymbałek.


Poeci dwudziestolecia międzywojennego

Okres dwudziestolecia międzywojennego obfitował w wielkie nazwiska literackie. Julian Tuwim, Przyboś, Jerzy Szaniawski, Maria Dąbrowska, Bruno Schulz i oczywiście Maria Pawlikowska – Jasnorzewska. To tak z grubsza, w końcu twórców było sporo więcej. Julian Tuwim, jako współtwórca grupy literackiej, „Skamander” był towarzyszem w poezji Pawlikowskiej. Znał ją z tej grupy, w której była członkiem, znał jej twórczość, tak różną od jego, znał ją w końcu, jako kobietę, koleżankę po fachu. Tuwim pisał w zupełnie innym stylu poetyckim. Jego wiersze przesycone są radością życia (szczególnie te z początkowego okresu twórczości), ludzie z jego wierszy są bardzo realistyczni, krajobrazy idealnie wyrysowane. Podczas, gdy Poświatowska skupiła się na obszarze uczuć, Tuwim opisywał to, co widział, bez upiększeń zbytnich. Pawlikowska była mistrzynią krótkich form i liryk, nie miała w tym stylu sobie równych, nikt z nią nawet nie próbował współzawodniczyć, a jeśli nawet to słuch po nim zaginał, widać nieudolnie to robił/ła.


Odbierający od stereotypowych wyobrażeń mnich

Miroku jest mnichem buddyjskim, który podróżuje po kraju zajmując się egzorcyzmami oraz walką z demonami. Jest to jego sposób zarabiania. Cierpi on z klątwy, która została rzucona na jego dziadka i od tego czasu dziedziczona w jego rodzinie z pokolenia na pokolenie. Miroku posiada dziurę w ręce, tak zwaną kazaanę czyli Czarną Dziurę, która pochłania niemal wszystko na swojej drodze. Miroku używa Kazaany jako broni przeciw demonom, jednak im dłużej jest ona używana tym bardziej rośnie. Jeżeli klątwa nie zostanie zdjęta wraz ze śmiercią Naraku, Miroku zostanie przez nią pochłonięty, tak samo jak jego dziadek i ojciec. Zachowanie Miroku jest dosyć niezwykłe jak na mnicha. Podobnie jak swój dziadek ma on słabość do płci pięknej. Za swoją misję uważa on pytanie każdej młodej i ładnej kobiety, którą napotka, o to by ta została matką jego dzieci. Twierdzi on, że powodem tego jest jego chęć upewnienia się, że jego geny zostaną przekazane następnym pokoleniom. Uwielbia on także dotykać damskich pośladków, Sango wydaje się być jego najczęstszą ofiarą.