Newline Adriano

Nowoczesna Szkoła Tańca, Kultura i rozrywka

Posts Tagged ‘Siła’

Kotły

Kocioł to instrument perkusyjny z grupy membranofonów, o określonej wysokości dźwięku. Kotły wywodzą się z małych bębnów pochodzenia arabskiego o nazwie naker. Były one przypinane do pasa i używane głównie w trakcie różnych ceremonii wojskowych. W takim kształcie były one znane aż do XVI w. W XV w. zaczęto już używać większych kotłów które przymocowywane były do końskiego grzbietu. Następnie dokonywano wielu usprawnień tego instrumentu, aż w końcu w XVI w. zaczęto napinać membrany za pomocą śrub, co dawało możliwość dostrajania kotłów. Kotły pojawiły się w orkiestrze symfonicznej w XVII w., a później znalazły zastosowanie w orkiestrach dętych, marszowych itp. Początkowo kotły strojone były ręcznie za pomocą śrub, które miały na celu napinanie membrany, lecz było to bardzo czasochłonne. W latach 70. XIX w. w Dreźnie pojawiły się kotły strojone za pomocą pedałów ( tzw. kotły drezdeńskie ) lecz one także nie były idealne. Znaczną poprawę możemy zauważyć dopiero w XX w. ponieważ dopracowano automaty strojeniowe kotłów. Standardowo w orkiestrze symfonicznej używane są cztery kotły różnej wielkości ( od 80 cm do 61 cm średnicy ), które dają nam zakres dźwięków od D do a.Kotły mają kształt misy ( przeważnie wykonanej z blachy miedzianej ), na nich rozciągnięta jest membrana wykonana ze skóry lub tworzywa sztucznego. Napinana jest ona za pomocą śrub znajdujących się na misie kotła. Dodatkowo kotły posiadają pedał służący przestrajaniu. Na kotłach gra się pałkami z filcową główką ( pałki mają różne rozmiary główek w zależności od tego jaki dźwięk chcemy uzyskać ). Notacja w kluczu basowym (z grupy kluczy F ).


Poezja dzisiaj

Zadziwia, jak wiele osób pisze wiersze. Portale internetowe pełne są twórczości użytkowników. Nawet bardzo dobrej twórczości. Wiele wydawnictw ma swoje strony WWW po to, by wyszukiwać wśród internautów osoby utalentowane, piszące z pasją, twórcze. Kto wie, może gdzieś ukrywa się kolejny Stachura, czy następczyni Pawlikowskiej? Bardziej odważni, ufający w swój talent podają swoje prace fachowej ocenie znawców literatury. Z bardzo różnym skutkiem. Pawlikowska pisała w czasach, gdy o otwartości i potędze Internetu nawet nie marzono, swoje prace mozolnie wysyłała do gazet, zabiegała o zainteresowanie swoją twórczością. Dziś jest to tak proste jak budowa cepa. Wystarczy odrobina iskry bożej, by ogłosić swój talent wszem i wobec. Zawsze znajdzie się grono fanów, przyklaskujących. Przeglądając portale typowo literackie zauważyła, że wiele kobiet wzoruje się na lirykach Poświatowskiej lub, o zgrozo!! żywcem kopiuje, jako własne, w nadziei, że mało znane utwory wielkiej poetki nie wydadzą złodzieja. Styl Pawlikowskiej jest tak charakterystyczny, że łatwo wykryć „podróbkę”, lepiej poszperać we własnej głowie niż „pójść na łatwiznę” dla chwilowego poklasku.


Dzwonki

Mało kto wie i w pewnym sensie jest to uzasadnione, że dzwonki należą do grupy instrumentów perkusyjnych. Dokładniej rzecz ujmując dzwonki to instrument z grupy idifonów uderzanych, o określonej wysokości dźwięku. Wywodzą się one z instrumentu zwanego lirą. W orkiestrach marszowych używane już w XIX w. początkowo właśnie w tej postaci, a na przełomie XIX i XX w. weszły także w skład orkiestry symfonicznej w znanej nam dzisiaj postaci. Skala dzwonków to: od b1 do c4.Podobnie jak inne instrumenty z tej grupy składają się z płytek ( metalowych ) o różnej długości ułożonych chromatycznie w dwóch rzędach ( na wzór klawiatury fortepianowej ), znajdujących się na metalowej ramie. Na dzwonkach gra się pałeczkami lub młoteczkami wykonanymi z twardego tworzywa ( jak np. drewno lub plastik ). Można grać dwoma lub czterema pałeczkami. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ), lecz o oktawę niżej niż jest rzeczywiste brzmienie instrumentu. Dzwonki są bardzo podobne w budowie, funkcjonowaniu oraz w sposobie wydobywania dźwięku do powszechnie znanych, zwłaszcza z lat szkolnych, cymbałków.


W czasie wojny dzieci cierpią najbardziej

Shippou jest osieroconym demonem lisem, którego ojciec został zamordowany przez Braci Raikijin, Hitena i Mantena. Shippo potrafi zmieniać swój wygląd i tworzyć drobne iluzje, które sa charakterystyczne dla demonów lisów. Jest on dobrym obserwatorem i często wyraża uszczypliwe komentarze w stosunku do Inuyashy, co wielokrotnie kończy się kłótnią pomiędzy nimi. Kagome dla Shippo jest osobą zastępującą matkę, dlatego też zdaje się on być zazdrosny o stosunki łączące Kagome z Inuyashą. Shippou uważa, że Inuyasha odwraca uwagę Kagome od Shippou. Można by przyrównać Inuyashę do starszego brata Shippou. Shippou nie uczestniczy nigdy bezpośrednio w walkach. Zwykle w czasie bitwy znajduje się on w bezpiecznym miejscu i stamtąd obserwuje walkę i dopinguje Inuyashy. Shippou nie różnił by się niczym od normalnego ludzkiego dziecka, gdyby nie jego puszysty lisi ogon i lisie uszy. Jego prawdziwy wiek nie jest znany, jednak wygląda na ludzkiego siedmiolatka. Zwykle zdaje się on towarzyszyć Kirarze.


Zmodernizowany taniec

Jest to kontynuacja tańca powstałego w latach trzydziestych w Niemczech. Dzisiaj rodzaje tańca nowoczesnego są bardzo popularne w śród ludzi związanych z tańcem bez względu na wiek. Co ciekawe taniec nowoczesny jest bardzo techniczny i wymaga znajomości tańców klasycznych, co zdecydowanie podwyższa poprzeczkę jeśli chodzi o stopień trudności. Taniec ten przede wszystkim był kształtowany w Stanach Zjednoczonych, gdzie powstały główne rozłamy tego tańca na takie jak na przykład : Jazz, Hip-Hop, Breakdance, Street Dance Show i tak dalej. Tance nowoczesne to przeważnie żywiołowe tańce które dają wiele radości nawet widzowi, są bardzo widowiskowe ale tylko wtedy kiedy w taniec wkłada się serce oraz wiele lat praktyki, która zapewnia odpowiednią technikę . Taniec ten jest międzynarodowym tańcem który bardzo często jest wyeksponowany na wszelakich turniejach czy zawodach, jest bardzo piękny i wyrazisty, osoby młode które specjalizują się w tańcu nowoczesnym, mówią że to jest najlepszy sposób aby wyrazić siebie i swoje uczucia na świat który ich otacza co ma bardzo duże znaczenie dla ich życia codziennego.


Pozytywna? Subkultura

Są to ludzie którzy propagują miłość , przyjaźń i pozytywne nastawienie w negatywnym świecie. Można ich łatwo rozpoznać po ubiorze : noszą barwy zielone, żółte oraz czerwone, które są narodowymi barwami Etiopii i stamtąd też się wywodzą . Rastafarianie również noszą na głowie dredy, czyli włosy splecione w tak jakby rólki. Subkultura ta często przedstawiana jest jako palaczy marihuany i to w zasadzie nie mija się z prawdą z tego powodu że w rzeczywistości tak jest. Subkultura fascynuje się muzyką reggae która również głosi ideologię podobną do tej subkultury. Rastafarianie to ludzie niemal że w każdym wieku, coraz częściej można spotkać ich na polskich ulicach. Co więcej z tą subkulturą wiąże się nawet religia. Tak więc subkultura ta to dla wielu sposób na życie, na styl życia i na głoszenie pozytywnych prawd, często hasła wypowiadane przez zwolenników tej subkultury nie są zbyt realne. Często subkultura ta jest mylona z hipisami, co w zasadzie mija się z celem. Rastafarianie to bez wątpienia bardzo pozytywni ludzie, którzy są bardzo optymistycznie nastawieni do życia, ale jak to się mówi nie bujają w obłokach.


Zmodernizowany balet

Taniec ten jest odwzorowaniem baletu, ale współcześnie. Taniec powstał stosunkowo nie dawno, ale odniósł bardzo wielki sukces co spowodowało że wiele ludzi zainteresowało się baletem, co pozwala na rozwój tego tańca. Taniec współczesny jest podobny do balety ale polega na trochę innych zasadach, można powiedzieć że jest mniej „surowy” ale bardzo ważną rolą w tym tańcu odgrywa technika. Taniec ten potrafi być widowiskowy oraz jest bardzo elastyczny, dlatego bo można go połączyć z wieloma technikami innych tańców, co daje niesamowity efekt. Co pozostaje w tańcu współczesnym to przede wszystkim to że w dalszym ciągu głównie przedstawia się go na scenie, co oznacza że trzyma się w formie spektaklu. Taniec wbrew pozorom potrafi być energiczno oraz żyłowi owy, co bardzo ważne taniec ten również jest zależny od tancerza dlatego bo on przede wszystkim daje mu życie i to od niego zależy czy tanieć będzie emocjonalny czy będzie tylko pokazem techniki. Mimo wszystko taniec ten jest bardzo piękny chociaż rządzi się często „dziwnymi” regułami, z baletem ma wiele wspólnego ale równie dużo przeciwieństw co z pewnością jest bardzo atrakcyjne.


Popularna poetka polska

Na wielu internetowych blogach spotkać można cytaty lub całe wiersze tej najbardziej znanej poetki. Skąd ta popularność jej wierszy wśród młodych ludzi? Szczególnie kobiety, począwszy o nastolatek a skończywszy na całkiem dojrzałych paniach gustują w tego typu poezji. Powodu można upatrywać w stylu poezji, w liryczności, w tematyce wierszy. Bardzo często utwory Pawlikowskiej dotyczą miłości, a ta przecież jest ponadczasowa. Każdy z jej wierszy może cytować potencjalna Kowalska, która przeżywa właśnie swoje miłosne uniesienia. Utwory Marii Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej o miłości mówią w sposób bardzo bezpośredni, zrozumiały la wszystkich, a charakterystyczna la jej wierszy puenta końcowa jest zawsze dużym zaskoczeniem. Ogromna liczba utworów poetki pozwala na wybranie tych ulubionych i pasujących do nastroju. W czasach szkolnych omawianie poezji, w tym utworów Marii Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej należało o katuszy, ale sądzę, że do poezji trzeba po prostu dojrzeć psychicznie i emocjonalnie.


Ataki na poetkę

Cóż to mogli zarzucić poetce krytycy literatury? Trudne pytanie, jeśli patrzeć na jej niesamowite dokonania na gruncie poezji. A jednak, po przeczytaniu większej ilości jej wierszy odczuwa się pewien przesyt. Miłość, miłość i jeszcze raz miłość jest tematem przewodnim jej utworów. Niby nic dziwnego, miłość zawsze była i jest natchnieniem największym dla poetów, jednak u Pawlikowskiej jest to obraz nieco dziwny jak na czasy międzywojenne. Wtedy mało, kto odważył się pisać o miłości cielesnej, o spotkaniu dwóch ciał. Jeśli o miłości dwojga ludzi pisano to najczęściej, jako o połączeniu duchowym, wypranym z cielesności, bo to raziło delikatne panienki z dobrych domów. Pawlikowska dobitnie i pełnym głosem pokazała, że miłość to nie trzymanie się za rączkę i półuśmiechy, lecz to spotkanie dwóch ciał, nagich ciał. I za to była krytykowana. Za rozmowy z Bogiem, za śmiałe myśli, za pokazanie palcem jak naprawdę czuje kobieta. Dopiero 20 lat później doceniono szczerość i kunszt słów poetki.


Czym jest taniec ?

Są to zmodyfikowane ruchy człowieka, które wykonywane są naturalnie, a poprzez taniec komponowane w jedną całość często przynosząc niesamowite efekty. Z tańcem wiąże się cała kultura naszego świata, to nierozłączny element z człowiekiem, tak samo jak na przykład muzyka. Przez wiele setek lat taniec wciąż był modyfikowany, co spowodowało wiele rozłamów, powstały takie tańce jak Walc czy Tango i tak dalej. Podstawowym elementem tańca jest ruch, rytm oraz muzyka, dziś dla człowieka taniec jest formą rozrywki ale także pomysłem na siebie i na swoje życie. Dzięki temu przejawowi kultury powstały nowe dyscypliny sportowe takie jak łyżwiarstwo figurowe czy też pływanie zsynchronizowane. Taniec dla człowieka jest formą wyrażania uczuć , co w dzisiejszym społeczeństwie spełnia istotną rolę , dlatego bo ludzie tak jakby cofali się ze swoimi uczuciami, co bardzo niepokoi. Taniec jest istotnym elementem życia przede wszystkim młodych ludzi, dzięki niemu wyrażają siebie i to co czują . Tak więc taniec nie jest dla człowieka czymś nowym ale jest jednym z jego elementów życia, był od zawsze i raczej tak pozostanie na wieki.


Subkultura czy sekta ?

Jest to bardzo niebezpieczna subkultura coraz częściej określana mianem sekty. Ta grupa społeczna polega przede wszystkim na religii. Według badaczy powstała ona w 1968 roku, wtedy też powstała tak zwana „Czarna Biblia” . Satanizm jest bardzo niebezpieczny z tego powodu iż w założeniu wyznawcy tej subkultury czy też sekty mają na celu cześć szatana, a co za tym idzie zwolennicy chodzą na tak zwane „czarne msze” na których to odbywają się różnego rodzaju rytuały, między innymi orgie, zabijanie zwierząt i tak dalej. Satanizm ostatnimi czasu coraz bardziej się rozrasta na skalę światową co jest bardzo niebezpieczne. Sataniści na co dzień to zwykli ludzie, lecz niestety są niebezpieczni. Głoszą oni przede wszystkim poglądy sprzeczne z poglądami kościoła, to ich główny cel. Często satanistów myli się z metalowcami, co jest niewątpliwie dyskryminacją , dlatego bo w zasadzie nie da się odróżnić satanistę od normalnego człowieka. Często koncerty Heavymetalowe często są kojarzone właśnie z ruchem satanistów co często jest mylne. Co najgorsze coraz więcej młodych ludzi z ciekawości sięga do tej subkultury co równie często kończy się tragicznie.


George Michael

Wham! był zespołem, który kiedyś nastolatki uwielbiały jak dzisiaj uwielbiają Tokio Hotel, US5, czy trochę wcześniejsze Backstreetboysy lub inne tego typu sztuczne, syntetyczne produkcje z zimną krwią obliczoną na sukces. Uwielbiały go tłumy, nie tylko dziewcząt, ale muzyków w ogóle. Kiedy sukces pęczniał niczym na drożdżach, on odkrywał w sobie pewną cechę, z którą był skazany na napiętnowanie. Wiedział o tym i ukrywał bardzo długo. Miał bliskiego kochanka, z którym przebywał bardzo długi czas, budował sobie potajemnie przyszłość. Jednak choroba wszystko zniszczyła. Chłopak umarł na AIDS, a George Michael powoli zaczął popadać w depresję, która bardzo dobrze prosperowała będąc podlewana dużymi ilościami alkoholu oraz nawożona kilogramami narkotyków. Ale tajemnica została nietknięta i to było bardzo dużym sukcesem. Lecz jak to bywa, i tajemnica musiała zostać odkryta – i stało się to w dość radykalny sposób, bo w publicznej toalecie z nieznanym facetem. Namierzył ich gliniarz. Gazety zawrzały, a Michael czuł się w końcu wolny z tym, kim jest. Od tego poru stale podkreśla, że jest gejem, jego toksyczne przyzwyczajenia narkotyczne i alkoholowe albo znikły całkowicie, albo stopniały do tak małych rozmiarów, że dla brukowców nie jest to zbyt obfity kawałek. Sam Michael śmiał się z kibelkowej sytuacji w jednym ze swoich teledysków.


Taniec kulturowy

Jest to taniec który ma wielkie znaczenie z historią regionu czy nawet państwa. Jest bardzo ważnym elementem rozwoju kultury młodych ludzi, dlatego bo przedstawia on nie raz historię regionu. Co Ciekawe coraz więcej młodych ludzi występuje w pokazach tańca ludowego, co z pewnością jest zaskakujące. Taniec ludowy jest bardzo ważnym elementem kulturowym również z tego powodu że pozwala nie zginąć tradycji sprzed wielu lat. Taniec ludowy nie jest popularnym tańcem, nie tańczy się go na zawodach czy turniejach, ma on na celu jedynie przetrwać i zachować tradycję . Co ciekawe jednym z tańców ludowych w Polsce jest na przykład mazurek czy polonez którego jak wiem dość często się tańczy. To samo tyczy się innych państw na całym świecie, niektóre tańce ludowe są znane oraz tańczone nie tylko przez rodaków danego kraju ale również przez ludzi z poza granic macierzystego państwa tańca ludowego, na przykład poloneza czy mazurka nie tańczy się jedynie w Polsce. Tak więc taniec ludowy to przede wszystkim historia i tradycja, która jest przekazywana z pokolenia na pokolenie aby ta nie zamarła.


Jak przespać 60 lat i dalej być w dobrej formie

Inuyasha jest głównym oraz tytułowym bohaterem serii „Inu Yasha”. Jest on półdemonem, którego ojciec było demonem psem, a matka człowiekiem. Nosi on ze sobą Tetsuaigę, miecz wykonany z kła jego zmarłego ojca. Inuyasha posiada wiele niezwykłych zdolności, takich jak szybkiego leczenia się z ran, które byłyby fatalne dla normalnego człowieka. Każdego miesiąca podczas nowiu, Inuyasha traci swoje demoniczne zdolności i zmienia się w człowieka o czarnych włosach i brązowych oczach. Inuyasha kocha kapłankę Kikyou, ale jest on także zakochany w Kagome, co prowadzi do napiętej sytuacji pomiędzy tą trójką po tym jak Kikyou zostaje przywrócona do życia przez wiedźmę Urasue, która okazuje się być Onigumo. Na koniec mangi Inuyasha i Kagome pobierają się, co świadczy o tym, że nasz główny bohater w końcu zapomniał o Kikyou i zrozumiał wyższość swoich uczuć wobec Kagome. Jego imię dosłownie oznacza psi duch bądź psi demon. Charakterystycznym dla Inuyashy jest jego strój – wykonany z odpornego na ogień materiału o barwie czerwonej.


Taniec dla arystokracji

Na początku co ciekawe taniec ten był przeznaczony dla Osób miejskich, chłopów. Był to taniec wolny, niemal że tańczono go w miejscu. W późniejszych czasach walc przeniósł się z podmiejskich klimatów na salony, bale i tak dalej. W dalszym ciągu był wolnym tańcem ale znacznie szybszym od swojego poprzednika. Walc stał się ważny również dla kompozytorów muzyki, wielu z nich do swoich utworów wprowadziło rytm tego tańca, co jeszcze bardziej przychyliło się do popularności. Walc to taniec wywodzący się z Niemiec. Dzisiaj taniec ten jest bardzo ważny i istotny dla profesjonalnych osób zajmujących się tańcem z tego powodu że muszą być uniwersalni i znać każdy rodzaj tańca. Organizuje się wiele turniejów oraz zawodów, często też tylko na podstawie walca, ale również w tak zwanych ogólnych turniejów często walc jest tańcem finałowym. Jak każdy taniec i ten przeszedł rozmaite transformacje, i tak też powstał na przykład walc angielski oraz walc wiedeński, które cieszą się równie dużą popularnością co ich pierwotna postać . Tak więc walc od miejskich klimatów stał się tańcem arystokracji i królów, co więcej taniec ten zwiększał prestiż osoby tańczącej.


Taniec zmysłów

Taniec latynoamerykański powstały w Ameryce Południowej. Tango to piękny taniec często ze stereotypem ludzi zakochanych, mówi się też że tango jest pełne seksu oraz zmysłów. Tango to również rodzaj w muzyce, która powstała właśnie dzięki temu tańcowi. Tango jest szybkie oraz często bardzo techniczne, jak każdy taniec powstało wiele odłamów takie jak na przykład Tango amerykańskie, tango fińskie i tak dalej. Tango dzisiaj zaliczane jest do bardziej towarzyskich tańców niż latynoamerykańskich. Dzisiaj jest to bardzo ważny taniec oraz co najważniejsze ciekawy i interesujący, co świadczy o jego popularności na całym świecie. Jest to również lubiany taniec nawet przez osoby starsze czy młode, bez względu na wiek, co z pewnością bardzo cieszy. Tango to przede wszystkim pasja, historia oraz miłość do tańca, te trzy cechy to elementy tanga. Z tym tańcem wiąże się również wiele filmów, które nawet i do dzisiaj powstają . tango to również inspiracja osób tańczących, które spowodowały rozwój tańca, dzięki niemu powstało wiele zmysłowych tańców właśnie wzorujących się na tangu, co świadczy o jego uroku oraz naturalnej pasji.


Taniec jako forma spektaklu

Taniec ten jest dość stary a jednak zajmuje tylko malutką część historii tańca. Balet powstał w renesansie i był bardzo popularny głównie we Włoszech, i to właśnie w europie był najbardziej znany. Balet to forma przedstawienia, muzyka w tle do której się tańczy jest komponowana właśnie dla tego tańca. Taniec ten przewiną się niemal przez wszystkie państwa europy. W późniejszych czasach balet stał się tańcem międzynarodowym i bardzo popularnym, osoby które chodziły na spektakle baletowe były uważane na swego typu arystokrację , co spowodowało popularność tańca. Balet był głównie tańczony przez kobiety ale z biegiem lat i panowie znaleźli tam swoje miejsce. Dzisiaj balet nie jest tak popularny jak kiedyś ale w ciąż żyje i można śmiało stwierdzić że ma się dobrze. Najsłynniejszy spektakl to „Jezioro Łabędzie” znane na całym świecie. Balet to przede wszystkim sztuka tańca, bardzo dobrze przedstawia naturalne ruchy człowieka scalone w taniec. Co cieszy balet wciąż się rozwija, jest popularnym tańcem ale także bardzo wymagającym oraz technicznym, co oznacza że nie każdy odnajdzie siebie w tym tańcu.


Taniec „wygibas”

Jest to taniec który wymaga bardzo dobrych predyspozycji fizycznych. taniec ten jest stosunkowo młody ale odniósł ogromy sukces głównie wśród ludzi młodych. Jest to właściwie najczęściej spotykanym tańcem wśród młodych ludzi. Taniec ten wymaga przede wszystkim czasu, to od tego zależy jakie będą nasze umiejętności. Jest to bardzo widowiskowy taniec polegający na różnych figurach ciała, nie raz ludzie negatywnie nastawieni do tego tańca określają go mianem „wygibasu”. Taniec ten co ciekawe ma duże znaczenie subkulturowe z Hip Hop’em co jeszcze bardziej dodaje mu przysłowiowego smaczku. Breakdance swoje początki zawdzięcza tancerzom ze Stanów Zjednoczonych. Taniec ten jest bardzo trudny technicznie, ale opanowanie go jest niemal że równoznaczne z szacunkiem oraz podziwem. Dzięki temu rodzajowi tańca rozwinęła się dyscyplina określana mianem „Bitwa” która polega na walce dwóch tancerzy na ich umiejętności, jest to bardzo widowiskowe, bo co chwile wymyślane są nowe techniki oraz figury, nie raz można stwierdzić że to co wyprawiają tancerze jest wręcz nieprawdopodobne oraz nie raz sprzeczne z prawami fizyki.


Anarchiczna subkultura

Są to osoby związane głównie z muzyką , to ich pasja. Punki to osoby młode które są dość charakterystyczne, nie biorą pod uwagę ubioru z tego powodu że ich ideologia kłuci się z światem w którym żyjemy, są oni negatywnie nastawieni do wszystkiego. Uważają że władza jest niesprawiedliwa i tylko ona czerpie zyski z tego wszystkiego, dlatego też punki to w dużej mierze są anarchistami, czyli są przeciwni władzy we wszelkim znaczeniu. Niestety ludzie młodzi, zwolennicy tej subkultury nie mają ambicji, nie mają aspiracji edukacyjnych i tak dalej. Punki są często przedstawiani jako ludzie o „skromnym” ubiorze popijającym tanie wino czy piwo. Mocno związana z tom subkulturą jest muzyka punk, która jest odłamem muzyki rockowej. Subkultura ta w zasadzie jest agresywna ale nie zaczepia bez powodu, niestety ideologia punków często jest zapominana przez ich samych ale co ciekawe, ona sama mówi o takim zdarzeniu. Zwolennicy tej subkultury to przede wszystkim ludzie buntujący się przeciwko całemu światu, co jest jak to się mówi walką z wiatrakami czyli bezowocną krucjatą na i tak nierealny cel ustanowiony przez punków.


Rodzaje instrumentów perkusyjnych

Instrumenty perkusyjne najczęściej spełniają funkcję linii rytmu, jednak jest kilka podgrup tych instrumentów, które potrafią także przejmować partię linii melodycznej. Źródłem dźwięku w instrumentach perkusyjnych jest ich drganie. Drganie wydobywające dźwięk może odbywać się w całości lub części instrumentu. Drgania wzbudzane są w wyniku uderzenia w odpowiednie miejsce instrumentu poprzez uderzanie pałkami, szczotkami, dłonią itp. Pewna grupa wydaje dźwięki poprzez potrząsanie nimi. Instrumenty perkusyjne dzielimy ze względu na rodzaj klasyfikacji dźwięku wydobywanego, a mianowicie: idiofony i membranofony. Do pierwszej grupy przedstawionej w powyższym podziale należą instrumenty, nazywane perkusyjnymi samobrzmiącymi, które wydobywają dźwięk poprzez drganie swojej całości.Do drugiej z kolei należą instrumenty perkusyjne membranowe, czyli instrumenty w których dźwięk wydobywany jest poprzez drganie napiętej membrany wchodzącej w skład instrumentu.Instrumenty perkusyjne są bardzo szeroko stosowane praktycznie w każdego typu muzyce. Co więcej są stosowane w prawie każdego typu zespołach, zwłaszcza w muzyce poważnej i rozrywkowej.


Twórczość Pawlikowskiej

W miarę możliwości staram się chronologicznie przedstawić powstawanie kolejnych utworów poetki, wydań tomików, utworów prozą. Jej debiutem poetyckim był tomik wierszy zatytułowany „Niebieskie migdały”. Był to rok 1922. Większość utworów ukazała się wcześniej w czasopiśmie „Skamander”, z którym długie lata Pawlikowska współpracowała i tam zamieszczała swoje pierwsze utwory. Do wybuchu II wojny światowej poetka wydała ” Różową magię” w 1924 roku, „pocałunki” 1926 rok, „Dancing” 1927 i rok później „Wachlarz”. Obok tych wierszy znalazły się tomy poezji z nowymi wierszami i przedrukami wierszy poprzednich, tomy w kolejności wydania: „Cisza Leśna” i „Paryż” w roku 1928, dwa lata późnej „Profil białej damy”. W latach 30tych bardziej skupiła się pisaniu krótkich sztuk teatralnych. Wydała: „Egipska Pszenica” (sztuka w trzech aktach wystawiona w Krakowie), „Zalotnicy niebiescy” (wystawiane również przez Kraków”), i wiele innych aż do tomiku: „Róża i lasy płonące” wydanego w Londynie w 1941 roku.


Linsday Lohan

Linsday od najmłodszych lat miała styczność z graniem na scenie. Była ambitna, aktywna, udzielała się wszędzie, gdzie tylko mogła. Bardzo szybko zaczęła trawiać na języki jako uzdolniona młoda dziewczyna. Zagrała w kilku sympatycznych filmach, jak dajmy na to „Zakręcony piątek” z Jamie Lee Fox, z którą zamieniła się ciałami, oraz nieco bardziej infantylnym „Gabi”. Zgariała pełno siana za uczestnictwo w filmach, rodzice nie czuli się zobowiązani choć częściowo trzymać nad nimi pieczę, więc młodej Linsday się od nich poprzewracało w głowie. Na jaw zaczęły wychodzić fakty – co robi Linsday poza sceną. Linsday od kuchni. I było dość szokująca, bo okazało się, że ciepła gwiazdeczka z sympatycznym uśmiechem i rolami ze słodkim usposobieniem, jest mocno zblazowaną imprezowiczką, która ceni sobie chlanie w sztok, jeżdżenie samochodem z kilkoma promilami na koncie oraz zabawy bardziej dorosłe z kilkoma naraz facetami jednej nocy. Po wypadku samochodowym poszła na odwyk, gdzie trochę jej się poprawiło. Dużo schudła, ale podobno wychodziła na prostą, kiedy ogłosiła, że jest biseksualna i zamierza wziąć ślub ze swoją nową dziewczyną. I teraz napomknęły, że bardzo chciałyby mieć dziecko. Będzie się jeszcze działo z nią…


Agresywna Subkultura

Głównym celem tej subkultury jest przemoc i agresja. Z początku subkultura ta miała na celu takie same wartości jak szalikowcy, z czasem przekształciła się w coś swego rodzaju rozrywką , która daje przemoc. Skinhead ‚y często pokazywani są jako łysi mężczyźni w młodym wieku, których akcesoria to kije, pałki i tak dalej. W rzeczywistości tak jest, zwolennicy tej subkultury lubią przemoc, ich ideologia opiera się głównie na tym elemencie. Często zwolennicy tej grupy społecznej to rasiści a co gorsza coraz częściej neonaziści, i to właściwie najbardziej niepokoi. Skinhead ‚y to osoby głównie z marginesu społecznego, u których w domach jest problem głównie alkoholowy, młodzi ludzie bez ambicji oraz co ważne w dzisiejszym świecie bez autorytetów. Skinhead ‚y to niebezpieczni ludzie, którzy są agresywni bez powodu i mogą zaatakować każdego, nawet jeśli nie mają szans. Subkultura ta rządzi się swoimi prawami, i ustalonymi regułami, a to różni ich od bezmyślnych napakowanych mężczyzn z małą inteligencjom. Subkultura ta również rozwija się w Polsce, a co najgorsze jest dosć popularna wśród młodych ludzi.


Muzyczna subkultura

Jest to subkultura składająca się z kilku elementów takich jak : muzyka, taniec i sztuka w formie malunku. Przede wszystkim w tej subkulturze ważna jest muzyka i ona najbardziej się rozwija od początku istnienia tej subkultury. Często hip hopowcy myleni są z subkulturą skate’ów co jest mylne, oraz również mylne jest wyobrażenie stereotypowe w którym to zwolennik tej subkultury jest ubrany tak jakby zaraz miał by utonąć w ubraniach które ma na sobie. Oczywiście kiedyś taki stereotyp był właściwy ale zamarło to. Często z tą subkulturą wiązane są bloki – to przede wszystkim w Polsce. Często raperzy czyli osoby zajmujące się tworzeniem muzyki, pochodzą z blokowisk i równie często o tym śpiewają co staje się nudne i monotonne. Z hip hopem związana jest muzyka i to dzięki niej subkultura ta rozwija się z roku na rok. Na całym świecie jest dużo stereotypów rapera, najbardziej popularny jest obraz człowieka który jest poobwieszany błyskotkami i tak zwanymi łańcuchami, który jest gangsterem. W rzeczywistości subkultura ta była na bakier z prawem jedynie w początkowych latach istnienia oraz w późniejszych latach dziewięćdziesiątych.


Sportowa Subkultura

Jest to pewien rodzaj pseudo kibiców, szalikowcy różnią się tym, że są fanatykami pewnego klubu sportowego, noszą koszulki, szaliki które są w barwach ich klubu, który obrali za ulubiony. Szalikowcy są równie niebezpieczni jak pseudo kibice, krążą nawet pogłoski że są oni gotowi oddać swoje życie za barwy klubowe. Przedstawiciele tej subkultury to osoby młode. Zwolennicy tej subkultury często mają skłonności do wandalizmu, demolują pociągi autobusy i tak dalej, co również jest dość niepokojące biorąc pod uwagę fakt że coraz więcej młodych ludzi zostają fanatykami jakiegoś klubu sportowego. Co ciekawe przedstawiciele klubów, a nawet zawodnicy nie są zbyt dumni z ich „fanów” co więcej, nawet się ich wstydzą a co najgorsze szalikowcy często fundują swojemu klubowi dyskwalifikacje w zawodach sportowych ( głównie w piłce nożnej ) za niesportowe zachowanie. Szalikowcy często nadużywają alkoholu oraz narkotyków, często też aplikują sobie sterydy aby poprawić masę ciała oraz siłę lecz to z ubocznym skutkiem. Szalikowcy więc to niebezpieczna subkultura która wciąż się rozwija a to jest najgorsze, coraz więcej młodych ludzi decyduje się zostać fanatykiem sportu w tym negatywnym znaczeniu.


Taniec kiedyś a dziś

W starożytności taniec był przeznaczony przede wszystkim dla niewolników, mieli oni zabawiać nim swoich panów, wtedy taniec stał się oznaką człowieka słabego, pod czyjąś władzą . W późniejszych czasach taniec stał się również formą rozrywki dla królów czy panów, ale i oni sami próbowali swoje siły w tańcach, aż nastały czasy kiedy to taniec był przeznaczony przede wszystkim dla ludzi zamożnych, dla arystokracji. Wtedy też taniec przechodził największy przełom, powstawały coraz to nowsze odmiany tańca. Później taniec stał się ogólnie dostępny i nie dyskryminowany przez ludzi i tak pozostało do dziś . Dzisiaj taniec w życiu człowieka jest ważny, wielu żyje jedynie dla tańca a on żyje dla nich. Ostatnio taniec stał się bardzo popularny dzięki programom telewizyjnym które „reklamują” taniec na całym świecie. Również dzisiaj powstają nowe odłamy tańca, przede wszystkim dla ludzi młodych, większość starszych ludzi którzy tańcowi poświęcili życie, nie patrzą przychylnie na nowe style tańca z tego powodu że chociaż robi wrażenie to kłuci się z ich wartościami moralnymi.