Newline Adriano

Nowoczesna Szkoła Tańca, Kultura i rozrywka

Posts Tagged ‘Instrumenty’

Do kowala miecze iść podkuwać

Toutousai jest starym demonem, który był niegdyś przyjacielem ojca Inuyashy i Sesshoumaru, Inu Taishou. To Toutousai jest twórcą Tetsusaigi oraz Tenseigi. Potrafi on naprawiać miecze, gdy te są uszkodzone, a także udziela on rad Inuyashy dotyczących sposobu użycia Tetsusaigi. Toutousai potrafi oddychać czadem i zawsze nosi przy sobie ogromny młot kowalski. ów młot potrafi tworzyć ogromne doły w podłożu. Toutousai podróżuje na trzyokim byku nazwanym pieszczotliwie Momo. Pod koniec mangi Kohaku pracuje dla Toutousaia jako jego uczeń, który w przyszłości przejmie warsztat Toutousaia. Podobnie jak Myouga Toutousai zdaje się bardzo nie lubić Sesshoumaru, na którego widok ucieka i ukrywa się. To on jako pierwszy tłumaczy w serii dlaczego Inu Taishou przekazał w spadku Tetsusaigę Inuyashy, a Tenseigę Sesshoumaru. To on zna wszystkie tajemnice obu mieczy, dlatego właśnie, że to on jest ich twórcą. Jednak pod koniec serii zostaje zaskoczony przez Inuyashę, który odkrył nieznaną do tej pory Toutousaiowi moc miecza.


Dzwonki

Mało kto wie i w pewnym sensie jest to uzasadnione, że dzwonki należą do grupy instrumentów perkusyjnych. Dokładniej rzecz ujmując dzwonki to instrument z grupy idifonów uderzanych, o określonej wysokości dźwięku. Wywodzą się one z instrumentu zwanego lirą. W orkiestrach marszowych używane już w XIX w. początkowo właśnie w tej postaci, a na przełomie XIX i XX w. weszły także w skład orkiestry symfonicznej w znanej nam dzisiaj postaci. Skala dzwonków to: od b1 do c4.Podobnie jak inne instrumenty z tej grupy składają się z płytek ( metalowych ) o różnej długości ułożonych chromatycznie w dwóch rzędach ( na wzór klawiatury fortepianowej ), znajdujących się na metalowej ramie. Na dzwonkach gra się pałeczkami lub młoteczkami wykonanymi z twardego tworzywa ( jak np. drewno lub plastik ). Można grać dwoma lub czterema pałeczkami. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ), lecz o oktawę niżej niż jest rzeczywiste brzmienie instrumentu. Dzwonki są bardzo podobne w budowie, funkcjonowaniu oraz w sposobie wydobywania dźwięku do powszechnie znanych, zwłaszcza z lat szkolnych, cymbałków.


W czasie wojny dzieci cierpią najbardziej

Shippou jest osieroconym demonem lisem, którego ojciec został zamordowany przez Braci Raikijin, Hitena i Mantena. Shippo potrafi zmieniać swój wygląd i tworzyć drobne iluzje, które sa charakterystyczne dla demonów lisów. Jest on dobrym obserwatorem i często wyraża uszczypliwe komentarze w stosunku do Inuyashy, co wielokrotnie kończy się kłótnią pomiędzy nimi. Kagome dla Shippo jest osobą zastępującą matkę, dlatego też zdaje się on być zazdrosny o stosunki łączące Kagome z Inuyashą. Shippou uważa, że Inuyasha odwraca uwagę Kagome od Shippou. Można by przyrównać Inuyashę do starszego brata Shippou. Shippou nie uczestniczy nigdy bezpośrednio w walkach. Zwykle w czasie bitwy znajduje się on w bezpiecznym miejscu i stamtąd obserwuje walkę i dopinguje Inuyashy. Shippou nie różnił by się niczym od normalnego ludzkiego dziecka, gdyby nie jego puszysty lisi ogon i lisie uszy. Jego prawdziwy wiek nie jest znany, jednak wygląda na ludzkiego siedmiolatka. Zwykle zdaje się on towarzyszyć Kirarze.


Siła w sile

Jest to bardzo specyficzna subkultura która ma na celu agresję która jest traktowana niczym moc. Rockersi to głównie mieszkańcy Stanów Zjednoczonych którzy według swoich przekonań siłą zdobędą świat. Subkultura ta różni się od innych subkultur polegających na agresji oraz sile. Rockersi to głównie osoby które jeżdżą na motocyklach i wygłaszają propagandowe hasła takie jak „War” „SS” i tak dalej. Jak sami mówią o sobie, są lepsi od innych dlatego bo są silniejsi a inni ich się boją i to ich główny atut. Rockersi to głównie osoby starsze, w sensie po 30 roku życia. W Polsce nie słychać o takiej subkulturze, wręcz jest niespotykana, za to w Stanach Zjednoczonych jest popularna i spotykana na co dzień . jest to niebezpieczna grupa etniczna z tego powodu że są chętni do bójek a nigdy nie są sami, również niepokojące jest to że mają swojego rodzaju zamiłowanie do alkoholu co również nie jest przychylne. Rockersi kojarzeni są głównie z przydrożnymi barami, i tak rzeczywiście bywa, ich styl życia polega w dużej mierze na jeździe na motocyklu. Rockersi więc są niebezpieczną subkultura ale na szczęście w Polsce rzadko spotykaną .


Zmodernizowany balet

Taniec ten jest odwzorowaniem baletu, ale współcześnie. Taniec powstał stosunkowo nie dawno, ale odniósł bardzo wielki sukces co spowodowało że wiele ludzi zainteresowało się baletem, co pozwala na rozwój tego tańca. Taniec współczesny jest podobny do balety ale polega na trochę innych zasadach, można powiedzieć że jest mniej „surowy” ale bardzo ważną rolą w tym tańcu odgrywa technika. Taniec ten potrafi być widowiskowy oraz jest bardzo elastyczny, dlatego bo można go połączyć z wieloma technikami innych tańców, co daje niesamowity efekt. Co pozostaje w tańcu współczesnym to przede wszystkim to że w dalszym ciągu głównie przedstawia się go na scenie, co oznacza że trzyma się w formie spektaklu. Taniec wbrew pozorom potrafi być energiczno oraz żyłowi owy, co bardzo ważne taniec ten również jest zależny od tancerza dlatego bo on przede wszystkim daje mu życie i to od niego zależy czy tanieć będzie emocjonalny czy będzie tylko pokazem techniki. Mimo wszystko taniec ten jest bardzo piękny chociaż rządzi się często „dziwnymi” regułami, z baletem ma wiele wspólnego ale równie dużo przeciwieństw co z pewnością jest bardzo atrakcyjne.


Wiersze

Czy to krótkie formy, czy dłuższe liryki każda jest bogata w zaskakujące metafory i puenty końcowe. Maria Pawlikowska – Jasnorzewska pisała o swoich odczuciach najczęściej, zresztą każdy poeta to czyni. Opisuje rzeczywistość ze swojego punktu widzenia, a ze poetą jest to odczucia bardziej poetyckie. Jasnorzewska znana jest ze swoich zauroczeń, zakochań, z bogatego życia uczuciowego. Romansowała podobno na potęgę, więc jej erotyki, liryki nasycone są emocjami jak żadne inne. Zdrady, powroty i rozstania, zazdrości mniejsze i większe, cierpienie przez miłość i dzięki miłości, to wszystko i dużo więcej znajdziemy w jej utworach. Tomik „Niebieskie migdały” czy „zapomniane pocałunki” aż kipi od emocji. Marię Pawlikowską – Jasnorzewską ogłoszono pierwszą dama młodej poezji dwudziestolecia międzywojennego. Na cześć wielkiej poetki nazwano jedną z planetoid jej imieniem, jest to 4114 Jasnorzewska. Jest to niesamowicie zaszczytne wyróżnienie, zdecydowanie bardziej wymowne niż wszelakie nagrody literackie, choć tych też miała sporo.


Dzieci Kwiaty

Jest to subkultura powstała na początku lat sześćdziesiątych, na początku miała ona na celu bunt ludzi młodych przeciwko osobom dorosłym, można wręcz stwierdzić że byli oni negatywnie nastawieni do wszystkiego co ich otaczało, a szczęście może im tylko dać łono natury i wszystko co jest naturalne. Co ciekawe ruch stał się tak popularny że zaczęto go określać jako modę a nie subkulturę . Hipisi często są pokazywani jako młodzi ludzie, którzy nadużywają narkotyków, i tak w rzeczywistości było, po paru latach istnienia ruchu hipisi sięgnęli po narkotyki, w przejawie buntu przeciwko rodzicom i tak dalej. Hipisi byli bardzo charakterystyczni dlatego bo mieli przeważnie długie włosy, bose stopy, i skromny ubiór. Subkultura ta opanowała przede wszystkim Stany Zjednoczone, w europie nie była zbyt popularna. Subkultura ta była niebezpieczna dla młodych ludzi z tego powodu że ci sięgali po narkotyki, co na dłuższą metę powodowało większy wskaźnik śmiertelności oraz większy poziom zachorowania na chorobą AIDS która w tych czasach była szczególnie niebezpieczna. Hipisi opisywani są jako dzieci kwiaty z tego powodu że kochali rzeczy naturalne oraz dziką przyrodę .


Wibrafon

Jest to instrument perkusyjny z grupy idiofonów uderzanych, o określonej wysokości dźwięku. Podobnie jak ksylofon i dzwonki. Wibrafon został zbudowany w 1920r. w Stanach Zjednoczonych. Początkowo był używany głównie w muzyce jazzowej, lecz teraz spotkać go można także w innych rodzajach muzyki. Skala wibrafonu to: od c1 do c4.Wibrafon posiada metalowe sztabki strojone chromatycznie (na wzór klawiatury fortepianowej ), a pod każdą z nich znajduje się metalowa rura czyli tzw. rezonator ( mają one różne długości ). Pod każdym rezonatorem znajdują się małe wiatraczki, które wprawiane są w ruch za pomocą małego silniczka elektrycznego. Kiedy silniczek jest włączony, wiatraczki obracają się powodując drgania powietrza, co w efekcie daje nam charakterystyczny dla wibrafonu dźwięk tremolo. Wibrafon u dołu wbudowany ma także pedał przedłużający dźwięk ( podobnie jak w fortepianie ). Gdy pedał nie jest wciśnięty, instrument wydaje krótkie, przytłumione dźwięki, a gdy jest wciśnięty, dźwięk może zostać przedłużony na kilka, a nawet na kilkanaście sekund. Na wibrafonie gra się dwoma lub czterema pałeczkami ( z twardą główką owiniętą sfilcowaną watą, z główkami owiniętymi miękką włóczką, miotełkami lub pałkami do kotłów – w zależności od tego jaki dźwięk chcemy uzyskać ). Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ).


Ataki na poetkę

Cóż to mogli zarzucić poetce krytycy literatury? Trudne pytanie, jeśli patrzeć na jej niesamowite dokonania na gruncie poezji. A jednak, po przeczytaniu większej ilości jej wierszy odczuwa się pewien przesyt. Miłość, miłość i jeszcze raz miłość jest tematem przewodnim jej utworów. Niby nic dziwnego, miłość zawsze była i jest natchnieniem największym dla poetów, jednak u Pawlikowskiej jest to obraz nieco dziwny jak na czasy międzywojenne. Wtedy mało, kto odważył się pisać o miłości cielesnej, o spotkaniu dwóch ciał. Jeśli o miłości dwojga ludzi pisano to najczęściej, jako o połączeniu duchowym, wypranym z cielesności, bo to raziło delikatne panienki z dobrych domów. Pawlikowska dobitnie i pełnym głosem pokazała, że miłość to nie trzymanie się za rączkę i półuśmiechy, lecz to spotkanie dwóch ciał, nagich ciał. I za to była krytykowana. Za rozmowy z Bogiem, za śmiałe myśli, za pokazanie palcem jak naprawdę czuje kobieta. Dopiero 20 lat później doceniono szczerość i kunszt słów poetki.


Czym jest taniec ?

Są to zmodyfikowane ruchy człowieka, które wykonywane są naturalnie, a poprzez taniec komponowane w jedną całość często przynosząc niesamowite efekty. Z tańcem wiąże się cała kultura naszego świata, to nierozłączny element z człowiekiem, tak samo jak na przykład muzyka. Przez wiele setek lat taniec wciąż był modyfikowany, co spowodowało wiele rozłamów, powstały takie tańce jak Walc czy Tango i tak dalej. Podstawowym elementem tańca jest ruch, rytm oraz muzyka, dziś dla człowieka taniec jest formą rozrywki ale także pomysłem na siebie i na swoje życie. Dzięki temu przejawowi kultury powstały nowe dyscypliny sportowe takie jak łyżwiarstwo figurowe czy też pływanie zsynchronizowane. Taniec dla człowieka jest formą wyrażania uczuć , co w dzisiejszym społeczeństwie spełnia istotną rolę , dlatego bo ludzie tak jakby cofali się ze swoimi uczuciami, co bardzo niepokoi. Taniec jest istotnym elementem życia przede wszystkim młodych ludzi, dzięki niemu wyrażają siebie i to co czują . Tak więc taniec nie jest dla człowieka czymś nowym ale jest jednym z jego elementów życia, był od zawsze i raczej tak pozostanie na wieki.


Nowa Subkultura

Stosunkowo młoda subkultura która opiera się przede wszystkim na użalaniu się nad swoim życiem. Osoby które są zwolennikami tej subkultury często mają skłonności do samo okaleczania się co jest bardzo niepokojące. Subkulturę tę można w łatwy sposób oddzielić od innych z tego powodu że są bardzo charakterystyczni : przeważnie są ubrani na czarno, ich buty stylizowane są na zniszczone chociaż nie zawsze takie są , nie zależnie od płci malują oczy i paznokcie, u chłopaków włosy są zazwyczaj czarne i skierowane na jeden bok, u dziewczyn bywa to różnie. Emo w zasadzie jest niebezpieczną subkulturą z tego powodu że większość ze zwolenników tej subkultury ma skłonności do samo okaleczania się , do użalania się nad swoim życiem co również jest niebezpieczne dlatego że prowadzi do depresji która jest poważną chorobą . Według wielu Emo to pozerzy którzy w ten sposób szukają akceptacji w środowisku w którym przesiadują . Emo to nie tylko subkultura ale także muzyka, pochodzi od hardcore punku oraz gothic metalu. W założeniu Emo miało być przeciwieństwem życia raperów, ale w rzeczywistości stało się zupełnie czymś innym i o innych założeniach oraz zachowaniu.


George Michael

Wham! był zespołem, który kiedyś nastolatki uwielbiały jak dzisiaj uwielbiają Tokio Hotel, US5, czy trochę wcześniejsze Backstreetboysy lub inne tego typu sztuczne, syntetyczne produkcje z zimną krwią obliczoną na sukces. Uwielbiały go tłumy, nie tylko dziewcząt, ale muzyków w ogóle. Kiedy sukces pęczniał niczym na drożdżach, on odkrywał w sobie pewną cechę, z którą był skazany na napiętnowanie. Wiedział o tym i ukrywał bardzo długo. Miał bliskiego kochanka, z którym przebywał bardzo długi czas, budował sobie potajemnie przyszłość. Jednak choroba wszystko zniszczyła. Chłopak umarł na AIDS, a George Michael powoli zaczął popadać w depresję, która bardzo dobrze prosperowała będąc podlewana dużymi ilościami alkoholu oraz nawożona kilogramami narkotyków. Ale tajemnica została nietknięta i to było bardzo dużym sukcesem. Lecz jak to bywa, i tajemnica musiała zostać odkryta – i stało się to w dość radykalny sposób, bo w publicznej toalecie z nieznanym facetem. Namierzył ich gliniarz. Gazety zawrzały, a Michael czuł się w końcu wolny z tym, kim jest. Od tego poru stale podkreśla, że jest gejem, jego toksyczne przyzwyczajenia narkotyczne i alkoholowe albo znikły całkowicie, albo stopniały do tak małych rozmiarów, że dla brukowców nie jest to zbyt obfity kawałek. Sam Michael śmiał się z kibelkowej sytuacji w jednym ze swoich teledysków.


Taniec kulturowy

Jest to taniec który ma wielkie znaczenie z historią regionu czy nawet państwa. Jest bardzo ważnym elementem rozwoju kultury młodych ludzi, dlatego bo przedstawia on nie raz historię regionu. Co Ciekawe coraz więcej młodych ludzi występuje w pokazach tańca ludowego, co z pewnością jest zaskakujące. Taniec ludowy jest bardzo ważnym elementem kulturowym również z tego powodu że pozwala nie zginąć tradycji sprzed wielu lat. Taniec ludowy nie jest popularnym tańcem, nie tańczy się go na zawodach czy turniejach, ma on na celu jedynie przetrwać i zachować tradycję . Co ciekawe jednym z tańców ludowych w Polsce jest na przykład mazurek czy polonez którego jak wiem dość często się tańczy. To samo tyczy się innych państw na całym świecie, niektóre tańce ludowe są znane oraz tańczone nie tylko przez rodaków danego kraju ale również przez ludzi z poza granic macierzystego państwa tańca ludowego, na przykład poloneza czy mazurka nie tańczy się jedynie w Polsce. Tak więc taniec ludowy to przede wszystkim historia i tradycja, która jest przekazywana z pokolenia na pokolenie aby ta nie zamarła.


Jak przespać 60 lat i dalej być w dobrej formie

Inuyasha jest głównym oraz tytułowym bohaterem serii „Inu Yasha”. Jest on półdemonem, którego ojciec było demonem psem, a matka człowiekiem. Nosi on ze sobą Tetsuaigę, miecz wykonany z kła jego zmarłego ojca. Inuyasha posiada wiele niezwykłych zdolności, takich jak szybkiego leczenia się z ran, które byłyby fatalne dla normalnego człowieka. Każdego miesiąca podczas nowiu, Inuyasha traci swoje demoniczne zdolności i zmienia się w człowieka o czarnych włosach i brązowych oczach. Inuyasha kocha kapłankę Kikyou, ale jest on także zakochany w Kagome, co prowadzi do napiętej sytuacji pomiędzy tą trójką po tym jak Kikyou zostaje przywrócona do życia przez wiedźmę Urasue, która okazuje się być Onigumo. Na koniec mangi Inuyasha i Kagome pobierają się, co świadczy o tym, że nasz główny bohater w końcu zapomniał o Kikyou i zrozumiał wyższość swoich uczuć wobec Kagome. Jego imię dosłownie oznacza psi duch bądź psi demon. Charakterystycznym dla Inuyashy jest jego strój – wykonany z odpornego na ogień materiału o barwie czerwonej.


Zemsta sposobem na uspokojenie cierpiącej duszy

Sango jest pogromczynią demonów, która pochodzi z wioski profesjonalnych pogromców. Nosi ona ze sobą ogromny bumerang zwany Hiraikotsu zrobiony z kości demonów. Jej rodzina została wymordowana, cała wioska zniszczona przez Naraku, który w ten sposób chciał zdobyć znajdujące się w wiosce fragmenty Klejnotu Czterech Dusz. To on wmawia Sango, że to Inuyasha jest odpowiedzialny za śmierć jej bliskich i manipuluje ją, by ta zabiła Inuyashę. Kiedy prawda wychodzi na jaw, Naraku używa fragmentu Klejnotu, by za jego pomocą móc kontrolować młodszego brata Sango, Kohaku, którego zmusza do walki z Inuyashą i jego przyjaciółmi. Sango pragnie dokonać zemsty na Naraku, jednak jej głównym celem jest uwolnienie brata. Zakochana jest ona w Miroku, jednak jego perwersyjne zachowanie powstrzymuje ją przed otwartym okazywaniu mu swoich uczuć. Po tym jak Naraku zostaje zniszczony Sango zgadza się wyjść za Miroku i zostać matką jego dzieci. Pod koniec serii rodzi ona bliźniaczki, a później syna. W walce towarzyszy jej demon Kirara.


Specyficzna subkultura

Są to złodzieje, dla których ten styl życia jest jedynym. Subkultura ta w swojej ideologii głosi ostatnio dość popularne powiedzenie : „co twoje to moje” . Jest to dość młoda subkultura, której celem jest jedynie kradzież . Staje się to w swoim rodzaju nałogiem. Nawet jeśli taki człowiek trafia do więzienia, nie może wyjść z „fachu” co jest bardzo niebezpieczne. Przeważnie takimi osobami zostają młodzi ludzie bez perspektyw na życie. Osoby kradną aby kraść oraz aby żyć , ponieważ często zwolennicy tej subkultury nie mają stałej pracy. Jest to niebezpieczna subkultura, która niestety wymaga leczenia u specjalisty, ponieważ staje się to nałogiem. Przede wszystkim martwi to że coraz więcej młodych osób przychyla się do takiego stylu życia, a subkultura ta dopiero się rozwija, jest to bardzo młoda grupa społeczna. Jumole mają swój slang, który określa różne sytuacje i tak dalej. Subkultura ta coraz bardziej się rozrasta i chociaż w Polsce jest młoda to na całym świecie jest dość znana i co gorsza popularna, głównie w Stanach Zjednoczonych. Co gorsza polscy jumole, wyjeżdżają za „pracą” do Niemczech, po czym wracają do kraju i sprzedawaj towar.


Taniec jako forma spektaklu

Taniec ten jest dość stary a jednak zajmuje tylko malutką część historii tańca. Balet powstał w renesansie i był bardzo popularny głównie we Włoszech, i to właśnie w europie był najbardziej znany. Balet to forma przedstawienia, muzyka w tle do której się tańczy jest komponowana właśnie dla tego tańca. Taniec ten przewiną się niemal przez wszystkie państwa europy. W późniejszych czasach balet stał się tańcem międzynarodowym i bardzo popularnym, osoby które chodziły na spektakle baletowe były uważane na swego typu arystokrację , co spowodowało popularność tańca. Balet był głównie tańczony przez kobiety ale z biegiem lat i panowie znaleźli tam swoje miejsce. Dzisiaj balet nie jest tak popularny jak kiedyś ale w ciąż żyje i można śmiało stwierdzić że ma się dobrze. Najsłynniejszy spektakl to „Jezioro Łabędzie” znane na całym świecie. Balet to przede wszystkim sztuka tańca, bardzo dobrze przedstawia naturalne ruchy człowieka scalone w taniec. Co cieszy balet wciąż się rozwija, jest popularnym tańcem ale także bardzo wymagającym oraz technicznym, co oznacza że nie każdy odnajdzie siebie w tym tańcu.


Kapłanka, która nie może spoczywać w pokoju

Kikyou jest piękną i potężną kapłanką, która kocha Inuyashę. Została ona zabita przez Naraku, który przybrał wtedy postać Inuyashę, w celu wprowadzenia Kikyou w błąd. Po pięćdziesięciu latach została ona przywrócona do żucia przez Urause, która w tym celu użyła jej szczątków i części duszy Kagome. Mimo że Kikyou wygląda jak żywa, to jej ciało jest martwe. By mieć zdolność do poruszania się Kikyou musi wchłaniać dusze zmarłych kobiet. Początkowo jej celem jest zemsta na Inuyashy i chce ona go zabrać ze sobą do piekieł. Jednak gdy dowiaduje się ona o podstępie Naraku za swój cel obiera zemstę na nim. Pod koniec mangi pracuje ona razem z Kohaku, chroni ona go i niejednokrotnie ratuje mu życie. Po ataku ze strony Naraku umiera ona w jego ramionach i już nigdy nie powraca do świata żywych. Nie przepada ona za Kagome, którą uważa za przeszkodę w dostępie do Inuyashy, którego uważa za swoją własność. Jest ona przekonana, że Inuyasha tylko ją kocha, a uczucia, którymi darzy Kagome, są wywołane faktem, że jest ona jej reinkarnacją.


Bęben i werbel

Jest to instrument muzyczny z grupy membranofonów, o nieokreślonej wysokości dźwięku. Bęben to jeden z najstarszych instrumentów świata, ponieważ wywodzi się z epoki neolitycznej. Znany był już 3000 lat temu w Chinach, gdzie przy jego akompaniamencie odbywały się różne tańce, obrzędy, polowania oraz służył do ogłaszania alarmu. Współcześnie różne rodzaje bębnów możemy spotkać w orkiestrach ( np. w symfonicznej czy dętej ) a także jest również z ogromnym powodzeniem używany w muzyce jazzowej, rockowej, a także w innych rodzajach muzyki.Bęben ma walcowaty kształt oraz na ramę naciągnięta jest jedna lub dwie membrany ( w zależności od rodzaju bębna ). Rama bębna wykonana jest z metalu, za to membrany ze skóry lub tworzywa sztucznego. Do gry na bębnie używa się pałek z miękką główką, specjalnych miotełek, a także nawet palców lub całych dłoni. Na potrzeby muzyki jazzowej itp. Stosuje się specjalny pedał zwany stopką, do którego przymocowana jest pałka ( jest obsługiwany za pomocą stopy ).Jednym z najczęściej spotykanych rodzajów bębna ( w wielu gatunkach muzycznych ) jest bęben mały czyli tzw. WERBEL. Standardowo werble mają szerokość 14 cali a głębokość 5,5 cala ale zdarzają się także werble o nieco innych rozmiarach. Korpus werbla przeważnie wykonany jest z metalu lub drewna, posiada on dwa naciągi ( górny i dolny ) napinane za pomocą śrub, dwie membrany i przyciskające je obręcze, przylegające do dolnej membrany sprężyny odpowiedzialne za charakterystyczny dźwięk tego instrumentu oraz mechanizm służący do naciągania i poluźniania owych sprężyn, a także posiada tzw. lug, czyli element przymocowany do korpusu werbla pozwalający na umocowanie śrub naciągowych. Kiedyś jeszcze używano tłumik górnej membrany, aczkolwiek dziś nie jest on już używany. W zapisie dla bębnów wyznaczony jest tylko rytm, gdyż nie mają one określonej wysokości dźwięku.


Taniec „wygibas”

Jest to taniec który wymaga bardzo dobrych predyspozycji fizycznych. taniec ten jest stosunkowo młody ale odniósł ogromy sukces głównie wśród ludzi młodych. Jest to właściwie najczęściej spotykanym tańcem wśród młodych ludzi. Taniec ten wymaga przede wszystkim czasu, to od tego zależy jakie będą nasze umiejętności. Jest to bardzo widowiskowy taniec polegający na różnych figurach ciała, nie raz ludzie negatywnie nastawieni do tego tańca określają go mianem „wygibasu”. Taniec ten co ciekawe ma duże znaczenie subkulturowe z Hip Hop’em co jeszcze bardziej dodaje mu przysłowiowego smaczku. Breakdance swoje początki zawdzięcza tancerzom ze Stanów Zjednoczonych. Taniec ten jest bardzo trudny technicznie, ale opanowanie go jest niemal że równoznaczne z szacunkiem oraz podziwem. Dzięki temu rodzajowi tańca rozwinęła się dyscyplina określana mianem „Bitwa” która polega na walce dwóch tancerzy na ich umiejętności, jest to bardzo widowiskowe, bo co chwile wymyślane są nowe techniki oraz figury, nie raz można stwierdzić że to co wyprawiają tancerze jest wręcz nieprawdopodobne oraz nie raz sprzeczne z prawami fizyki.


Amy Winehouse

Jej czarny głos oczarował niejednego producenta, wielu biło się o jej nagrania. Teraz nikt nie chce mieć nic wspólnego z wiecznie naszprycowaną, skundloną upadłą Winehouse, dla której ambicje wyznacza crack oraz amfetamina. Ostatnio miała wrócić do formy, a to za sprawą nagrania do nowego filmu o Jamesie Bondzie – miała użyczyć swojej osoby do nowego, flagowego utworu. Nic z tego. Próby z nią były prawdziwą katorgą dla dźwiękowców oraz wszystkich innych współpracowników. Amy Winehouse była kapryśna, spóźniała się, wpadała w złość z byle powody, była antypatyczna dla innych. Producenci dali sobie spokój i wyrzucili ją ze studia. Jej mąż siedzi w więzieniu, a ona stara się go odwiedzać jak najczęściej. Kiedy jeszcze mieszkali razem, byli najbardziej awanturniczą parą w amerykańskim – jeśli nie ogólnym – show-biznesie. Niedawno miała usłyszeć wyrok za ćpanie, ale niczego jej nie udowodniono, nikt jej nie złapał. To jednak nie przeszkadza jej być pijaną oraz nieprzytomną, chodzącą krokiem zombie po mieście żywym trupem. Paparazzi dostają za zdjęcia z nią wielkie pieniądze, zwłaszcza, jeżeli są to dość „ciekawe” ujęcia. Założono nawet witrynę na jej temat – whenamywinehousedie.com. Nieciekawie.


Fakty z życia poetki

Maria Pawlikowska – Jasnorzewska urodziła się pod koniec XIX wieku w Krakowie, a dokładnie 24 listopada 1891 roku. Zmarła w Anglii, w lipcu 1945 roku. Z powodu choroby pobierała naukę w domu. Dzięki temu odebrała bardzo staranną edukację, szczególnie pod kątem literatury. W wieku 24 lat poślubiła porucznika armii austriackiej Bzowskiego. Zamężna była trzykrotnie zresztą. Po czterech latach związku z Bzowskim nastąpiło unieważnienie małżeństwa, w tym samym 1919 roku Maria poślubiła Jana Gwalberta Henryka Pawlikowskiego, człowieka pióra, czyli pisarza, a przy tym folklorystę. Z nim rozstała się trzy lata później, choć rozwód otrzymała w 1929 roku. Ostatnim jej partnerem życiowym został Jasnorzewski Stefan Jerzy, porucznik lotnictwa, z którym bardzo dużo podróżowała po świecie. Maria Pawlikowska debiutowała w roku 1922 trzema swoimi wierszami, drukowanymi w czasopiśmie, „Skamander”. Od tego okresu wydawała coraz więcej swoich utworów, pracując także z Polskim Radiem przy adaptacji słuchowisk radiowych.


Dzwony rurowe

Jest to instrument perkusyjny o określonej wysokości dźwięku. Powstały one w drugiej połowie XIX w. i weszły na stałe w skład orkiestry symfonicznej zastępując tym samym dzwony kościelne. Skala dzwonów to: od c do f1.Instrument ten składa się z metalowej ramy na której za pomocą krótkich sznurków zawieszonych jest, w dwóch rzędach, 20 rur ( o różnych długościach ) ułożonych chromatycznie. Najczęściej rury te wykonane są z miedzi i są powlekane chromem. Stosuje się także rury odlewane z brązu, glinu czy niklu. W połowie ramy znajdują się tłumiki obsługiwane pedałem ( działają tak samo jak fortepianowe ).Na rurach gra się twardym drewnianym lub plastikowym młoteczkiem, a czasem także innymi pałkami perkusyjnymi. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ).Jakość i rodzaj dźwięku wydobywanego przez dzwony rurowe uwarunkowana jest rodzajem materiału, z którego zostały wykonane, ich wagi oraz kształtu. Dużą zależnością rodzaju i barwy dźwięku jest także forma i kształt serca rury dzwona.


Anarchiczna subkultura

Są to osoby związane głównie z muzyką , to ich pasja. Punki to osoby młode które są dość charakterystyczne, nie biorą pod uwagę ubioru z tego powodu że ich ideologia kłuci się z światem w którym żyjemy, są oni negatywnie nastawieni do wszystkiego. Uważają że władza jest niesprawiedliwa i tylko ona czerpie zyski z tego wszystkiego, dlatego też punki to w dużej mierze są anarchistami, czyli są przeciwni władzy we wszelkim znaczeniu. Niestety ludzie młodzi, zwolennicy tej subkultury nie mają ambicji, nie mają aspiracji edukacyjnych i tak dalej. Punki są często przedstawiani jako ludzie o „skromnym” ubiorze popijającym tanie wino czy piwo. Mocno związana z tom subkulturą jest muzyka punk, która jest odłamem muzyki rockowej. Subkultura ta w zasadzie jest agresywna ale nie zaczepia bez powodu, niestety ideologia punków często jest zapominana przez ich samych ale co ciekawe, ona sama mówi o takim zdarzeniu. Zwolennicy tej subkultury to przede wszystkim ludzie buntujący się przeciwko całemu światu, co jest jak to się mówi walką z wiatrakami czyli bezowocną krucjatą na i tak nierealny cel ustanowiony przez punków.


Żywiołowy taniec

Jest to taniec który łączy się przede wszystkim z muzyką , która jest bardzo żywiołowa oraz energiczna, właśnie dlatego rock’n’roll jest tańcem bardzo charakterystycznym, skoki, trudne figury techniczne, to podstawowe elementy tego tańca. Taniec ten ma właściwie taką samą historię jak muzyka z którą się charakteryzuje, wywodzi się od jazzu. Dzisiaj rock’n’roll nie jest taki popularny jak w latach sześćdziesiątych, ale i to nie przeszkadza temu aby każdy mógł spróbować swoich sił w tym tańcu. Taniec ten dzisiaj jest tak samo przebojowi jak kilkadziesiąt lat temu, nie jest już tak popularny ale każdy chętnie do niego wraca oraz wspaniale się w nim bawi. Taniec ten niegdyś był charakterystyczny dla młodych osób które buntowały się szarej rzeczywistości, dzisiaj nie ma już takiej mocy ale także jest piękny. Często tańczy się go na różnych turniejach czy zawodach tanecznych co świadczy o jego ponadczasowości, każdy kto interesuje się tańcem wie, ze ten rodzaj tańca potrafi zawirować w głowie każdemu kto ma z nim styczność i to jest przede wszystkim największy urok i magia tego tańca, co również świadczy o ponadczasowości.


Ksylofon

Jest to instrument perkusyjny z grupy idiofonów uderzanych, o określanej wysokości dźwięku ( podobnie jak dzwonki i wibrafon ). Pochodzi on prawdopodobnie z czasów średniowiecza. Był on wtedy instrumentem popularnym głównie w Azji i w Europie. Prawdziwą popularność zyskał w wieku XIX za sprawą kompozycji Camille’a Saint-Sacnsa, który to wprowadził ten instrument do składu orkiestry symfonicznej, w której ksylofon pozostał do dziś. Jednym z najwybitniejszych wirtuozów ksylofonu był Michał Józef Guzikow. Skala ksylofonu to: od g1 do g4 lub c1 do c4.Ksylofon składa się z ramy, do której przymocowane są drewniane sztabki ułożone chromatycznie w dwóch rzędach ( układ sztabek wzorowany jest na klawiaturze fortepianowej ). Pod każdą sztabką znajduje się metalowa rura pełniąca funkcję rezonatora.Na ksylofonie, podobnie jak na innych instrumentach tego typu, gra się pałeczkami.Ksylofon ma dźwięk ostry i krótki, lecz jest on dość donośny. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ), jednakże brzmienie instrumentu jest o oktawę wyższe niż notacja. Ksylofon to kolejny instrument po dzwonkach, który jest bardzo zbliżony wyglądem i budową do tradycyjnych szkolnych cymbałek.


Agresywna Subkultura

Głównym celem tej subkultury jest przemoc i agresja. Z początku subkultura ta miała na celu takie same wartości jak szalikowcy, z czasem przekształciła się w coś swego rodzaju rozrywką , która daje przemoc. Skinhead ‚y często pokazywani są jako łysi mężczyźni w młodym wieku, których akcesoria to kije, pałki i tak dalej. W rzeczywistości tak jest, zwolennicy tej subkultury lubią przemoc, ich ideologia opiera się głównie na tym elemencie. Często zwolennicy tej grupy społecznej to rasiści a co gorsza coraz częściej neonaziści, i to właściwie najbardziej niepokoi. Skinhead ‚y to osoby głównie z marginesu społecznego, u których w domach jest problem głównie alkoholowy, młodzi ludzie bez ambicji oraz co ważne w dzisiejszym świecie bez autorytetów. Skinhead ‚y to niebezpieczni ludzie, którzy są agresywni bez powodu i mogą zaatakować każdego, nawet jeśli nie mają szans. Subkultura ta rządzi się swoimi prawami, i ustalonymi regułami, a to różni ich od bezmyślnych napakowanych mężczyzn z małą inteligencjom. Subkultura ta również rozwija się w Polsce, a co najgorsze jest dosć popularna wśród młodych ludzi.


Muzyczna subkultura

Jest to subkultura składająca się z kilku elementów takich jak : muzyka, taniec i sztuka w formie malunku. Przede wszystkim w tej subkulturze ważna jest muzyka i ona najbardziej się rozwija od początku istnienia tej subkultury. Często hip hopowcy myleni są z subkulturą skate’ów co jest mylne, oraz również mylne jest wyobrażenie stereotypowe w którym to zwolennik tej subkultury jest ubrany tak jakby zaraz miał by utonąć w ubraniach które ma na sobie. Oczywiście kiedyś taki stereotyp był właściwy ale zamarło to. Często z tą subkulturą wiązane są bloki – to przede wszystkim w Polsce. Często raperzy czyli osoby zajmujące się tworzeniem muzyki, pochodzą z blokowisk i równie często o tym śpiewają co staje się nudne i monotonne. Z hip hopem związana jest muzyka i to dzięki niej subkultura ta rozwija się z roku na rok. Na całym świecie jest dużo stereotypów rapera, najbardziej popularny jest obraz człowieka który jest poobwieszany błyskotkami i tak zwanymi łańcuchami, który jest gangsterem. W rzeczywistości subkultura ta była na bakier z prawem jedynie w początkowych latach istnienia oraz w późniejszych latach dziewięćdziesiątych.


Poeci dwudziestolecia międzywojennego

Okres dwudziestolecia międzywojennego obfitował w wielkie nazwiska literackie. Julian Tuwim, Przyboś, Jerzy Szaniawski, Maria Dąbrowska, Bruno Schulz i oczywiście Maria Pawlikowska – Jasnorzewska. To tak z grubsza, w końcu twórców było sporo więcej. Julian Tuwim, jako współtwórca grupy literackiej, „Skamander” był towarzyszem w poezji Pawlikowskiej. Znał ją z tej grupy, w której była członkiem, znał jej twórczość, tak różną od jego, znał ją w końcu, jako kobietę, koleżankę po fachu. Tuwim pisał w zupełnie innym stylu poetyckim. Jego wiersze przesycone są radością życia (szczególnie te z początkowego okresu twórczości), ludzie z jego wierszy są bardzo realistyczni, krajobrazy idealnie wyrysowane. Podczas, gdy Poświatowska skupiła się na obszarze uczuć, Tuwim opisywał to, co widział, bez upiększeń zbytnich. Pawlikowska była mistrzynią krótkich form i liryk, nie miała w tym stylu sobie równych, nikt z nią nawet nie próbował współzawodniczyć, a jeśli nawet to słuch po nim zaginał, widać nieudolnie to robił/ła.


Taniec kiedyś a dziś

W starożytności taniec był przeznaczony przede wszystkim dla niewolników, mieli oni zabawiać nim swoich panów, wtedy taniec stał się oznaką człowieka słabego, pod czyjąś władzą . W późniejszych czasach taniec stał się również formą rozrywki dla królów czy panów, ale i oni sami próbowali swoje siły w tańcach, aż nastały czasy kiedy to taniec był przeznaczony przede wszystkim dla ludzi zamożnych, dla arystokracji. Wtedy też taniec przechodził największy przełom, powstawały coraz to nowsze odmiany tańca. Później taniec stał się ogólnie dostępny i nie dyskryminowany przez ludzi i tak pozostało do dziś . Dzisiaj taniec w życiu człowieka jest ważny, wielu żyje jedynie dla tańca a on żyje dla nich. Ostatnio taniec stał się bardzo popularny dzięki programom telewizyjnym które „reklamują” taniec na całym świecie. Również dzisiaj powstają nowe odłamy tańca, przede wszystkim dla ludzi młodych, większość starszych ludzi którzy tańcowi poświęcili życie, nie patrzą przychylnie na nowe style tańca z tego powodu że chociaż robi wrażenie to kłuci się z ich wartościami moralnymi.


Czas dla ludzi nie jest łaskawy

Kaede jest młodszą siostrą kapłanki Kikyou. Po śmierci Kikyou Kaede została nową kapłanką w wiosce. Zwykle to ona udziela Inuyashy i jego przyjaciołom rad i informacji dotyczących demonów i różnych duchowych anomalii. To Kaede jako pierwsza rozpoznała w Kagome reinkarnację Kikyou i wyjaśniła jej czym jest Klejnot Czterech Dusz oraz istnienie demonów i półdemonów. Kaede jest bardzo szanowaną osobą, nawet przez Inuyashę, który zdaje się być wiecznie zirytowany jej zachowaniem. W wiosce traktowana jest ona z czcią równą Kagome. To Kaede podarowuje Kagome święty naszyjnik, za pomocą którego Kagome może w pewnym stopniu kontrolować Inuyashę. Kaede pomaga Inuyashy pokonać Urasue, która ukradła szczątki Kikyou, by przywrócić zmarłą kapłankę do życia. Kaede kochała swoją siostrę, gdy ta jeszcze żyła, jednak nienawidzi jej postaci zombie i pragnie, by ta wróciła do świata umarłych. Jednak to pragnienie nie jest powodowane nienawiścią, lecz chęcią, by jej ukochana siostra mogła w końcu spoczywać w pokoju.