Newline Adriano

Nowoczesna Szkoła Tańca, Kultura i rozrywka

Posts Tagged ‘Głos’

Poezja dzisiaj

Zadziwia, jak wiele osób pisze wiersze. Portale internetowe pełne są twórczości użytkowników. Nawet bardzo dobrej twórczości. Wiele wydawnictw ma swoje strony WWW po to, by wyszukiwać wśród internautów osoby utalentowane, piszące z pasją, twórcze. Kto wie, może gdzieś ukrywa się kolejny Stachura, czy następczyni Pawlikowskiej? Bardziej odważni, ufający w swój talent podają swoje prace fachowej ocenie znawców literatury. Z bardzo różnym skutkiem. Pawlikowska pisała w czasach, gdy o otwartości i potędze Internetu nawet nie marzono, swoje prace mozolnie wysyłała do gazet, zabiegała o zainteresowanie swoją twórczością. Dziś jest to tak proste jak budowa cepa. Wystarczy odrobina iskry bożej, by ogłosić swój talent wszem i wobec. Zawsze znajdzie się grono fanów, przyklaskujących. Przeglądając portale typowo literackie zauważyła, że wiele kobiet wzoruje się na lirykach Poświatowskiej lub, o zgrozo!! żywcem kopiuje, jako własne, w nadziei, że mało znane utwory wielkiej poetki nie wydadzą złodzieja. Styl Pawlikowskiej jest tak charakterystyczny, że łatwo wykryć „podróbkę”, lepiej poszperać we własnej głowie niż „pójść na łatwiznę” dla chwilowego poklasku.


Paris Hilton

Z czego właściwie jest znana najbardziej znana dziedziczka? Najprawdopodobniej z samego tego, że jest znana. Chociaż coś musiało świadczyć o sukcesie, jaki odniosła, jeżeli chodzi o to, co zamierzała – czyli żeby stać się popularna. Lubi bywać na salonach, lubi być zapraszana, imprezować wśród tych, do których inni nie mają dostępu. Wydała płytę i trzeba uczciwie przyznać, że większość spodziewała się usłyszeć coś znacznie gorszego. Gra od czasu do czasu epizodyczne role w filmach oraz serialach, nie stroni od typowo amerykańskich reality show. Tylko to jedno, w którym wraz z przyjaciółką mieszkały na roli, gdzie uczyły się życia pozbawione sztabu lokajów. Stacja musiała jej nieźle zabulić, ale serial cieszył się ogromnym zainteresowaniem.Ostatnio brukowo-medialnym światkiem wstrząsnęła informacja, że Paris idzie do więzienia. Cóż to był za powód do uciechy – w końcu to ona, bogata od urodzenia idiotka, która na wszystkich patrzy z góry, musi zmierzyć się z dnem nie tylko przeznaczonym dla gwiazd – usianym pieniędzmi, ale pozbawionym kamer – ale dla ludzi w ogóle – w celi. Miała spędzić tam miesiąc, ale nawet tyle nie wytrzymała, podobno przez podupadające zdrowie. Wierzymy na słowo.


Zmodernizowany balet

Taniec ten jest odwzorowaniem baletu, ale współcześnie. Taniec powstał stosunkowo nie dawno, ale odniósł bardzo wielki sukces co spowodowało że wiele ludzi zainteresowało się baletem, co pozwala na rozwój tego tańca. Taniec współczesny jest podobny do balety ale polega na trochę innych zasadach, można powiedzieć że jest mniej „surowy” ale bardzo ważną rolą w tym tańcu odgrywa technika. Taniec ten potrafi być widowiskowy oraz jest bardzo elastyczny, dlatego bo można go połączyć z wieloma technikami innych tańców, co daje niesamowity efekt. Co pozostaje w tańcu współczesnym to przede wszystkim to że w dalszym ciągu głównie przedstawia się go na scenie, co oznacza że trzyma się w formie spektaklu. Taniec wbrew pozorom potrafi być energiczno oraz żyłowi owy, co bardzo ważne taniec ten również jest zależny od tancerza dlatego bo on przede wszystkim daje mu życie i to od niego zależy czy tanieć będzie emocjonalny czy będzie tylko pokazem techniki. Mimo wszystko taniec ten jest bardzo piękny chociaż rządzi się często „dziwnymi” regułami, z baletem ma wiele wspólnego ale równie dużo przeciwieństw co z pewnością jest bardzo atrakcyjne.


Czym jest taniec ?

Są to zmodyfikowane ruchy człowieka, które wykonywane są naturalnie, a poprzez taniec komponowane w jedną całość często przynosząc niesamowite efekty. Z tańcem wiąże się cała kultura naszego świata, to nierozłączny element z człowiekiem, tak samo jak na przykład muzyka. Przez wiele setek lat taniec wciąż był modyfikowany, co spowodowało wiele rozłamów, powstały takie tańce jak Walc czy Tango i tak dalej. Podstawowym elementem tańca jest ruch, rytm oraz muzyka, dziś dla człowieka taniec jest formą rozrywki ale także pomysłem na siebie i na swoje życie. Dzięki temu przejawowi kultury powstały nowe dyscypliny sportowe takie jak łyżwiarstwo figurowe czy też pływanie zsynchronizowane. Taniec dla człowieka jest formą wyrażania uczuć , co w dzisiejszym społeczeństwie spełnia istotną rolę , dlatego bo ludzie tak jakby cofali się ze swoimi uczuciami, co bardzo niepokoi. Taniec jest istotnym elementem życia przede wszystkim młodych ludzi, dzięki niemu wyrażają siebie i to co czują . Tak więc taniec nie jest dla człowieka czymś nowym ale jest jednym z jego elementów życia, był od zawsze i raczej tak pozostanie na wieki.


Subkultura czy sekta ?

Jest to bardzo niebezpieczna subkultura coraz częściej określana mianem sekty. Ta grupa społeczna polega przede wszystkim na religii. Według badaczy powstała ona w 1968 roku, wtedy też powstała tak zwana „Czarna Biblia” . Satanizm jest bardzo niebezpieczny z tego powodu iż w założeniu wyznawcy tej subkultury czy też sekty mają na celu cześć szatana, a co za tym idzie zwolennicy chodzą na tak zwane „czarne msze” na których to odbywają się różnego rodzaju rytuały, między innymi orgie, zabijanie zwierząt i tak dalej. Satanizm ostatnimi czasu coraz bardziej się rozrasta na skalę światową co jest bardzo niebezpieczne. Sataniści na co dzień to zwykli ludzie, lecz niestety są niebezpieczni. Głoszą oni przede wszystkim poglądy sprzeczne z poglądami kościoła, to ich główny cel. Często satanistów myli się z metalowcami, co jest niewątpliwie dyskryminacją , dlatego bo w zasadzie nie da się odróżnić satanistę od normalnego człowieka. Często koncerty Heavymetalowe często są kojarzone właśnie z ruchem satanistów co często jest mylne. Co najgorsze coraz więcej młodych ludzi z ciekawości sięga do tej subkultury co równie często kończy się tragicznie.


George Michael

Wham! był zespołem, który kiedyś nastolatki uwielbiały jak dzisiaj uwielbiają Tokio Hotel, US5, czy trochę wcześniejsze Backstreetboysy lub inne tego typu sztuczne, syntetyczne produkcje z zimną krwią obliczoną na sukces. Uwielbiały go tłumy, nie tylko dziewcząt, ale muzyków w ogóle. Kiedy sukces pęczniał niczym na drożdżach, on odkrywał w sobie pewną cechę, z którą był skazany na napiętnowanie. Wiedział o tym i ukrywał bardzo długo. Miał bliskiego kochanka, z którym przebywał bardzo długi czas, budował sobie potajemnie przyszłość. Jednak choroba wszystko zniszczyła. Chłopak umarł na AIDS, a George Michael powoli zaczął popadać w depresję, która bardzo dobrze prosperowała będąc podlewana dużymi ilościami alkoholu oraz nawożona kilogramami narkotyków. Ale tajemnica została nietknięta i to było bardzo dużym sukcesem. Lecz jak to bywa, i tajemnica musiała zostać odkryta – i stało się to w dość radykalny sposób, bo w publicznej toalecie z nieznanym facetem. Namierzył ich gliniarz. Gazety zawrzały, a Michael czuł się w końcu wolny z tym, kim jest. Od tego poru stale podkreśla, że jest gejem, jego toksyczne przyzwyczajenia narkotyczne i alkoholowe albo znikły całkowicie, albo stopniały do tak małych rozmiarów, że dla brukowców nie jest to zbyt obfity kawałek. Sam Michael śmiał się z kibelkowej sytuacji w jednym ze swoich teledysków.


Zemsta sposobem na uspokojenie cierpiącej duszy

Sango jest pogromczynią demonów, która pochodzi z wioski profesjonalnych pogromców. Nosi ona ze sobą ogromny bumerang zwany Hiraikotsu zrobiony z kości demonów. Jej rodzina została wymordowana, cała wioska zniszczona przez Naraku, który w ten sposób chciał zdobyć znajdujące się w wiosce fragmenty Klejnotu Czterech Dusz. To on wmawia Sango, że to Inuyasha jest odpowiedzialny za śmierć jej bliskich i manipuluje ją, by ta zabiła Inuyashę. Kiedy prawda wychodzi na jaw, Naraku używa fragmentu Klejnotu, by za jego pomocą móc kontrolować młodszego brata Sango, Kohaku, którego zmusza do walki z Inuyashą i jego przyjaciółmi. Sango pragnie dokonać zemsty na Naraku, jednak jej głównym celem jest uwolnienie brata. Zakochana jest ona w Miroku, jednak jego perwersyjne zachowanie powstrzymuje ją przed otwartym okazywaniu mu swoich uczuć. Po tym jak Naraku zostaje zniszczony Sango zgadza się wyjść za Miroku i zostać matką jego dzieci. Pod koniec serii rodzi ona bliźniaczki, a później syna. W walce towarzyszy jej demon Kirara.


Specyficzna subkultura

Są to złodzieje, dla których ten styl życia jest jedynym. Subkultura ta w swojej ideologii głosi ostatnio dość popularne powiedzenie : „co twoje to moje” . Jest to dość młoda subkultura, której celem jest jedynie kradzież . Staje się to w swoim rodzaju nałogiem. Nawet jeśli taki człowiek trafia do więzienia, nie może wyjść z „fachu” co jest bardzo niebezpieczne. Przeważnie takimi osobami zostają młodzi ludzie bez perspektyw na życie. Osoby kradną aby kraść oraz aby żyć , ponieważ często zwolennicy tej subkultury nie mają stałej pracy. Jest to niebezpieczna subkultura, która niestety wymaga leczenia u specjalisty, ponieważ staje się to nałogiem. Przede wszystkim martwi to że coraz więcej młodych osób przychyla się do takiego stylu życia, a subkultura ta dopiero się rozwija, jest to bardzo młoda grupa społeczna. Jumole mają swój slang, który określa różne sytuacje i tak dalej. Subkultura ta coraz bardziej się rozrasta i chociaż w Polsce jest młoda to na całym świecie jest dość znana i co gorsza popularna, głównie w Stanach Zjednoczonych. Co gorsza polscy jumole, wyjeżdżają za „pracą” do Niemczech, po czym wracają do kraju i sprzedawaj towar.


Taniec dla arystokracji

Na początku co ciekawe taniec ten był przeznaczony dla Osób miejskich, chłopów. Był to taniec wolny, niemal że tańczono go w miejscu. W późniejszych czasach walc przeniósł się z podmiejskich klimatów na salony, bale i tak dalej. W dalszym ciągu był wolnym tańcem ale znacznie szybszym od swojego poprzednika. Walc stał się ważny również dla kompozytorów muzyki, wielu z nich do swoich utworów wprowadziło rytm tego tańca, co jeszcze bardziej przychyliło się do popularności. Walc to taniec wywodzący się z Niemiec. Dzisiaj taniec ten jest bardzo ważny i istotny dla profesjonalnych osób zajmujących się tańcem z tego powodu że muszą być uniwersalni i znać każdy rodzaj tańca. Organizuje się wiele turniejów oraz zawodów, często też tylko na podstawie walca, ale również w tak zwanych ogólnych turniejów często walc jest tańcem finałowym. Jak każdy taniec i ten przeszedł rozmaite transformacje, i tak też powstał na przykład walc angielski oraz walc wiedeński, które cieszą się równie dużą popularnością co ich pierwotna postać . Tak więc walc od miejskich klimatów stał się tańcem arystokracji i królów, co więcej taniec ten zwiększał prestiż osoby tańczącej.


Taniec jako forma spektaklu

Taniec ten jest dość stary a jednak zajmuje tylko malutką część historii tańca. Balet powstał w renesansie i był bardzo popularny głównie we Włoszech, i to właśnie w europie był najbardziej znany. Balet to forma przedstawienia, muzyka w tle do której się tańczy jest komponowana właśnie dla tego tańca. Taniec ten przewiną się niemal przez wszystkie państwa europy. W późniejszych czasach balet stał się tańcem międzynarodowym i bardzo popularnym, osoby które chodziły na spektakle baletowe były uważane na swego typu arystokrację , co spowodowało popularność tańca. Balet był głównie tańczony przez kobiety ale z biegiem lat i panowie znaleźli tam swoje miejsce. Dzisiaj balet nie jest tak popularny jak kiedyś ale w ciąż żyje i można śmiało stwierdzić że ma się dobrze. Najsłynniejszy spektakl to „Jezioro Łabędzie” znane na całym świecie. Balet to przede wszystkim sztuka tańca, bardzo dobrze przedstawia naturalne ruchy człowieka scalone w taniec. Co cieszy balet wciąż się rozwija, jest popularnym tańcem ale także bardzo wymagającym oraz technicznym, co oznacza że nie każdy odnajdzie siebie w tym tańcu.


Kapłanka, która nie może spoczywać w pokoju

Kikyou jest piękną i potężną kapłanką, która kocha Inuyashę. Została ona zabita przez Naraku, który przybrał wtedy postać Inuyashę, w celu wprowadzenia Kikyou w błąd. Po pięćdziesięciu latach została ona przywrócona do żucia przez Urause, która w tym celu użyła jej szczątków i części duszy Kagome. Mimo że Kikyou wygląda jak żywa, to jej ciało jest martwe. By mieć zdolność do poruszania się Kikyou musi wchłaniać dusze zmarłych kobiet. Początkowo jej celem jest zemsta na Inuyashy i chce ona go zabrać ze sobą do piekieł. Jednak gdy dowiaduje się ona o podstępie Naraku za swój cel obiera zemstę na nim. Pod koniec mangi pracuje ona razem z Kohaku, chroni ona go i niejednokrotnie ratuje mu życie. Po ataku ze strony Naraku umiera ona w jego ramionach i już nigdy nie powraca do świata żywych. Nie przepada ona za Kagome, którą uważa za przeszkodę w dostępie do Inuyashy, którego uważa za swoją własność. Jest ona przekonana, że Inuyasha tylko ją kocha, a uczucia, którymi darzy Kagome, są wywołane faktem, że jest ona jej reinkarnacją.


Przyszłość znajdująca sie w odległej przeszłości

Higurashi Kagome jest główną bohaterką serii Inuyasha. Jest bardzo słodką i miłą dziewczyną, jednak sprowokowana potrafi być bardzo niebezpieczna. Jest ona reinkarnacją Kikyou, kapłanki, która zmarła pięćdziesiąt lat zanim Kagome po raz pierwszy przeniosła się z Pożerającej Kości Studni do Ery Feudalnej. Kagome w następstwie Kikyou zostaje obdarzona zadaniem ochrony Kamienia Czterech Dusz, jednak zaraz na początku serii Klejnot przypadkiem zostaje rozbity. Od tego momentu Kagome wraz z Inuyashą podróżują po świecie w poszukiwaniu zaginionych jego odłamków. W czasie tej podróży Kagome zakochuje się w Inuyashy. Kagome posiada ogromną moc, dlatego że jest ona reinkarnacją kapłanki Kikyou. Jednak w mandze okazuje się, że Klejnot Czterech Dusz pieczętuje w Kagome jej prawdziwe umiejętności, obawiając się, że może on przez nie zostać oczyszczony. Na końcu serii spędza ona trzy lata w swoim świecie, gdzie kończy szkołę, a następnie na zawsze przenosi się do Ery Feudalnej, gdzie wychodzi za mąż za Inuyashę.


Dzwony rurowe

Jest to instrument perkusyjny o określonej wysokości dźwięku. Powstały one w drugiej połowie XIX w. i weszły na stałe w skład orkiestry symfonicznej zastępując tym samym dzwony kościelne. Skala dzwonów to: od c do f1.Instrument ten składa się z metalowej ramy na której za pomocą krótkich sznurków zawieszonych jest, w dwóch rzędach, 20 rur ( o różnych długościach ) ułożonych chromatycznie. Najczęściej rury te wykonane są z miedzi i są powlekane chromem. Stosuje się także rury odlewane z brązu, glinu czy niklu. W połowie ramy znajdują się tłumiki obsługiwane pedałem ( działają tak samo jak fortepianowe ).Na rurach gra się twardym drewnianym lub plastikowym młoteczkiem, a czasem także innymi pałkami perkusyjnymi. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ).Jakość i rodzaj dźwięku wydobywanego przez dzwony rurowe uwarunkowana jest rodzajem materiału, z którego zostały wykonane, ich wagi oraz kształtu. Dużą zależnością rodzaju i barwy dźwięku jest także forma i kształt serca rury dzwona.


Anarchiczna subkultura

Są to osoby związane głównie z muzyką , to ich pasja. Punki to osoby młode które są dość charakterystyczne, nie biorą pod uwagę ubioru z tego powodu że ich ideologia kłuci się z światem w którym żyjemy, są oni negatywnie nastawieni do wszystkiego. Uważają że władza jest niesprawiedliwa i tylko ona czerpie zyski z tego wszystkiego, dlatego też punki to w dużej mierze są anarchistami, czyli są przeciwni władzy we wszelkim znaczeniu. Niestety ludzie młodzi, zwolennicy tej subkultury nie mają ambicji, nie mają aspiracji edukacyjnych i tak dalej. Punki są często przedstawiani jako ludzie o „skromnym” ubiorze popijającym tanie wino czy piwo. Mocno związana z tom subkulturą jest muzyka punk, która jest odłamem muzyki rockowej. Subkultura ta w zasadzie jest agresywna ale nie zaczepia bez powodu, niestety ideologia punków często jest zapominana przez ich samych ale co ciekawe, ona sama mówi o takim zdarzeniu. Zwolennicy tej subkultury to przede wszystkim ludzie buntujący się przeciwko całemu światu, co jest jak to się mówi walką z wiatrakami czyli bezowocną krucjatą na i tak nierealny cel ustanowiony przez punków.


Pchła najlepszym przyjacielem psa?

Myouga jest demonem pchłą, którego zadaniem jest opiekowanie się Inuyashą. Jednak w rzeczywistości, gdy tylko zbliżają się kłopoty, Myouga ucieka usprawiedliwiając się wymówkami z gatunku: „zapomniałem wyłączyć żelazka”. Pierwotnym zadaniem Myougi było strzeżenie grobu ojca Inuyashy, w którym spoczywała Tetsusaiga. Obecnie daje udziela on rad i informacji Inuyashy i jego towarzyszom. Myouga uwielbia krew demonów i nawet zdarza mu się raz uratować Inuyashy życie wypijając truciznę demona pająka z krwi Inuyashy. Często jednak zostaje on uderzany przez Inuyashę i jego towarzyszy, ponieważ zdarza mu się pić ich krew bez ich pozwolenia czy wiedzy. Nie przepada on za Sesshoumaru i wydaje się, że ze wzajemnością. Za życia ojca Inuyashy, Myouga był jego najlepszym przyjacielem albo pasożytem, nie zostało to w mandze wyjaśnione. Myouga jest również zaprzyjaźniony z Toutousaiem, o którym mówi Inuyashy, gdy Tetsusaiga po raz pierwszy zostaje uszkodzona. Jego seiyuu to Kenichi Ogata, którego rola Myougi była debiutem.


Rodzaje instrumentów perkusyjnych

Instrumenty perkusyjne najczęściej spełniają funkcję linii rytmu, jednak jest kilka podgrup tych instrumentów, które potrafią także przejmować partię linii melodycznej. Źródłem dźwięku w instrumentach perkusyjnych jest ich drganie. Drganie wydobywające dźwięk może odbywać się w całości lub części instrumentu. Drgania wzbudzane są w wyniku uderzenia w odpowiednie miejsce instrumentu poprzez uderzanie pałkami, szczotkami, dłonią itp. Pewna grupa wydaje dźwięki poprzez potrząsanie nimi. Instrumenty perkusyjne dzielimy ze względu na rodzaj klasyfikacji dźwięku wydobywanego, a mianowicie: idiofony i membranofony. Do pierwszej grupy przedstawionej w powyższym podziale należą instrumenty, nazywane perkusyjnymi samobrzmiącymi, które wydobywają dźwięk poprzez drganie swojej całości.Do drugiej z kolei należą instrumenty perkusyjne membranowe, czyli instrumenty w których dźwięk wydobywany jest poprzez drganie napiętej membrany wchodzącej w skład instrumentu.Instrumenty perkusyjne są bardzo szeroko stosowane praktycznie w każdego typu muzyce. Co więcej są stosowane w prawie każdego typu zespołach, zwłaszcza w muzyce poważnej i rozrywkowej.


Twórczość Pawlikowskiej

W miarę możliwości staram się chronologicznie przedstawić powstawanie kolejnych utworów poetki, wydań tomików, utworów prozą. Jej debiutem poetyckim był tomik wierszy zatytułowany „Niebieskie migdały”. Był to rok 1922. Większość utworów ukazała się wcześniej w czasopiśmie „Skamander”, z którym długie lata Pawlikowska współpracowała i tam zamieszczała swoje pierwsze utwory. Do wybuchu II wojny światowej poetka wydała ” Różową magię” w 1924 roku, „pocałunki” 1926 rok, „Dancing” 1927 i rok później „Wachlarz”. Obok tych wierszy znalazły się tomy poezji z nowymi wierszami i przedrukami wierszy poprzednich, tomy w kolejności wydania: „Cisza Leśna” i „Paryż” w roku 1928, dwa lata późnej „Profil białej damy”. W latach 30tych bardziej skupiła się pisaniu krótkich sztuk teatralnych. Wydała: „Egipska Pszenica” (sztuka w trzech aktach wystawiona w Krakowie), „Zalotnicy niebiescy” (wystawiane również przez Kraków”), i wiele innych aż do tomiku: „Róża i lasy płonące” wydanego w Londynie w 1941 roku.


Linsday Lohan

Linsday od najmłodszych lat miała styczność z graniem na scenie. Była ambitna, aktywna, udzielała się wszędzie, gdzie tylko mogła. Bardzo szybko zaczęła trawiać na języki jako uzdolniona młoda dziewczyna. Zagrała w kilku sympatycznych filmach, jak dajmy na to „Zakręcony piątek” z Jamie Lee Fox, z którą zamieniła się ciałami, oraz nieco bardziej infantylnym „Gabi”. Zgariała pełno siana za uczestnictwo w filmach, rodzice nie czuli się zobowiązani choć częściowo trzymać nad nimi pieczę, więc młodej Linsday się od nich poprzewracało w głowie. Na jaw zaczęły wychodzić fakty – co robi Linsday poza sceną. Linsday od kuchni. I było dość szokująca, bo okazało się, że ciepła gwiazdeczka z sympatycznym uśmiechem i rolami ze słodkim usposobieniem, jest mocno zblazowaną imprezowiczką, która ceni sobie chlanie w sztok, jeżdżenie samochodem z kilkoma promilami na koncie oraz zabawy bardziej dorosłe z kilkoma naraz facetami jednej nocy. Po wypadku samochodowym poszła na odwyk, gdzie trochę jej się poprawiło. Dużo schudła, ale podobno wychodziła na prostą, kiedy ogłosiła, że jest biseksualna i zamierza wziąć ślub ze swoją nową dziewczyną. I teraz napomknęły, że bardzo chciałyby mieć dziecko. Będzie się jeszcze działo z nią…


Agresywna Subkultura

Głównym celem tej subkultury jest przemoc i agresja. Z początku subkultura ta miała na celu takie same wartości jak szalikowcy, z czasem przekształciła się w coś swego rodzaju rozrywką , która daje przemoc. Skinhead ‚y często pokazywani są jako łysi mężczyźni w młodym wieku, których akcesoria to kije, pałki i tak dalej. W rzeczywistości tak jest, zwolennicy tej subkultury lubią przemoc, ich ideologia opiera się głównie na tym elemencie. Często zwolennicy tej grupy społecznej to rasiści a co gorsza coraz częściej neonaziści, i to właściwie najbardziej niepokoi. Skinhead ‚y to osoby głównie z marginesu społecznego, u których w domach jest problem głównie alkoholowy, młodzi ludzie bez ambicji oraz co ważne w dzisiejszym świecie bez autorytetów. Skinhead ‚y to niebezpieczni ludzie, którzy są agresywni bez powodu i mogą zaatakować każdego, nawet jeśli nie mają szans. Subkultura ta rządzi się swoimi prawami, i ustalonymi regułami, a to różni ich od bezmyślnych napakowanych mężczyzn z małą inteligencjom. Subkultura ta również rozwija się w Polsce, a co najgorsze jest dosć popularna wśród młodych ludzi.


Poeci dwudziestolecia międzywojennego

Okres dwudziestolecia międzywojennego obfitował w wielkie nazwiska literackie. Julian Tuwim, Przyboś, Jerzy Szaniawski, Maria Dąbrowska, Bruno Schulz i oczywiście Maria Pawlikowska – Jasnorzewska. To tak z grubsza, w końcu twórców było sporo więcej. Julian Tuwim, jako współtwórca grupy literackiej, „Skamander” był towarzyszem w poezji Pawlikowskiej. Znał ją z tej grupy, w której była członkiem, znał jej twórczość, tak różną od jego, znał ją w końcu, jako kobietę, koleżankę po fachu. Tuwim pisał w zupełnie innym stylu poetyckim. Jego wiersze przesycone są radością życia (szczególnie te z początkowego okresu twórczości), ludzie z jego wierszy są bardzo realistyczni, krajobrazy idealnie wyrysowane. Podczas, gdy Poświatowska skupiła się na obszarze uczuć, Tuwim opisywał to, co widział, bez upiększeń zbytnich. Pawlikowska była mistrzynią krótkich form i liryk, nie miała w tym stylu sobie równych, nikt z nią nawet nie próbował współzawodniczyć, a jeśli nawet to słuch po nim zaginał, widać nieudolnie to robił/ła.


Czas dla ludzi nie jest łaskawy

Kaede jest młodszą siostrą kapłanki Kikyou. Po śmierci Kikyou Kaede została nową kapłanką w wiosce. Zwykle to ona udziela Inuyashy i jego przyjaciołom rad i informacji dotyczących demonów i różnych duchowych anomalii. To Kaede jako pierwsza rozpoznała w Kagome reinkarnację Kikyou i wyjaśniła jej czym jest Klejnot Czterech Dusz oraz istnienie demonów i półdemonów. Kaede jest bardzo szanowaną osobą, nawet przez Inuyashę, który zdaje się być wiecznie zirytowany jej zachowaniem. W wiosce traktowana jest ona z czcią równą Kagome. To Kaede podarowuje Kagome święty naszyjnik, za pomocą którego Kagome może w pewnym stopniu kontrolować Inuyashę. Kaede pomaga Inuyashy pokonać Urasue, która ukradła szczątki Kikyou, by przywrócić zmarłą kapłankę do życia. Kaede kochała swoją siostrę, gdy ta jeszcze żyła, jednak nienawidzi jej postaci zombie i pragnie, by ta wróciła do świata umarłych. Jednak to pragnienie nie jest powodowane nienawiścią, lecz chęcią, by jej ukochana siostra mogła w końcu spoczywać w pokoju.


Winona Ryder

A coś z niej mogło być, coś wielkiego. Nie grała w filmie za filmem, nie spieszyła się, jednak dobierała role bardzo starannie, wybrzydzała, nie rzucała się na scenariusze. Reżyserzy, którzy mieli okazję z nią współpracować, udowodnili, że jest w niej potencjał na prawdziwego aktora. Z nią jest podobna historia jak z Kate Winslet, która po roli w „Titanicu” z Leonardo DiCaprio u boku nie roztopiła się w ckliwych, nudnych i miałkich produkcjach, tylko wybierała te z ambicjami. I Winona Ryder po udanym i ponadczasowym „Soku z Żuka”. Każdy film, w którym grała, udowadniał, że coś w niej jest takiego, czym warto się interesować.I ta afera z 2001 roku, kiedy weszła sobie do sklepu w Beverly Hills i postanowiła wyjść z masą ciuchów pod pazuchą. Nie udało się – została przyłapana, a prasa została konsekwentnie poinformowana. I się zaczęło. Tłumaczyła się wschodzącą kleptomanią oraz oddziaływaniem w ten sposób środków przeciwbólowych. Nie było ważne, czy uwierzyli ludzie czy nie, tylko, żeby pamiętali – i tego dopilnowali dziennikarze bardzo dobrze. Przez tę wpadkę Ryder bardzo wstydziła się występować publicznie i to do tego stopnia, że nie pojawiała się na premierze filmu, w jakim niedawno wystąpiła. Jej akurat należy życzyć powrotu do pionu, bo warto.


Odbierający od stereotypowych wyobrażeń mnich

Miroku jest mnichem buddyjskim, który podróżuje po kraju zajmując się egzorcyzmami oraz walką z demonami. Jest to jego sposób zarabiania. Cierpi on z klątwy, która została rzucona na jego dziadka i od tego czasu dziedziczona w jego rodzinie z pokolenia na pokolenie. Miroku posiada dziurę w ręce, tak zwaną kazaanę czyli Czarną Dziurę, która pochłania niemal wszystko na swojej drodze. Miroku używa Kazaany jako broni przeciw demonom, jednak im dłużej jest ona używana tym bardziej rośnie. Jeżeli klątwa nie zostanie zdjęta wraz ze śmiercią Naraku, Miroku zostanie przez nią pochłonięty, tak samo jak jego dziadek i ojciec. Zachowanie Miroku jest dosyć niezwykłe jak na mnicha. Podobnie jak swój dziadek ma on słabość do płci pięknej. Za swoją misję uważa on pytanie każdej młodej i ładnej kobiety, którą napotka, o to by ta została matką jego dzieci. Twierdzi on, że powodem tego jest jego chęć upewnienia się, że jego geny zostaną przekazane następnym pokoleniom. Uwielbia on także dotykać damskich pośladków, Sango wydaje się być jego najczęstszą ofiarą.