Newline Adriano

Nowoczesna Szkoła Tańca, Kultura i rozrywka

Archive for Kwiecień, 2013

Kotły

Kocioł to instrument perkusyjny z grupy membranofonów, o określonej wysokości dźwięku. Kotły wywodzą się z małych bębnów pochodzenia arabskiego o nazwie naker. Były one przypinane do pasa i używane głównie w trakcie różnych ceremonii wojskowych. W takim kształcie były one znane aż do XVI w. W XV w. zaczęto już używać większych kotłów które przymocowywane były do końskiego grzbietu. Następnie dokonywano wielu usprawnień tego instrumentu, aż w końcu w XVI w. zaczęto napinać membrany za pomocą śrub, co dawało możliwość dostrajania kotłów. Kotły pojawiły się w orkiestrze symfonicznej w XVII w., a później znalazły zastosowanie w orkiestrach dętych, marszowych itp. Początkowo kotły strojone były ręcznie za pomocą śrub, które miały na celu napinanie membrany, lecz było to bardzo czasochłonne. W latach 70. XIX w. w Dreźnie pojawiły się kotły strojone za pomocą pedałów ( tzw. kotły drezdeńskie ) lecz one także nie były idealne. Znaczną poprawę możemy zauważyć dopiero w XX w. ponieważ dopracowano automaty strojeniowe kotłów. Standardowo w orkiestrze symfonicznej używane są cztery kotły różnej wielkości ( od 80 cm do 61 cm średnicy ), które dają nam zakres dźwięków od D do a.Kotły mają kształt misy ( przeważnie wykonanej z blachy miedzianej ), na nich rozciągnięta jest membrana wykonana ze skóry lub tworzywa sztucznego. Napinana jest ona za pomocą śrub znajdujących się na misie kotła. Dodatkowo kotły posiadają pedał służący przestrajaniu. Na kotłach gra się pałkami z filcową główką ( pałki mają różne rozmiary główek w zależności od tego jaki dźwięk chcemy uzyskać ). Notacja w kluczu basowym (z grupy kluczy F ).


Poezja dzisiaj

Zadziwia, jak wiele osób pisze wiersze. Portale internetowe pełne są twórczości użytkowników. Nawet bardzo dobrej twórczości. Wiele wydawnictw ma swoje strony WWW po to, by wyszukiwać wśród internautów osoby utalentowane, piszące z pasją, twórcze. Kto wie, może gdzieś ukrywa się kolejny Stachura, czy następczyni Pawlikowskiej? Bardziej odważni, ufający w swój talent podają swoje prace fachowej ocenie znawców literatury. Z bardzo różnym skutkiem. Pawlikowska pisała w czasach, gdy o otwartości i potędze Internetu nawet nie marzono, swoje prace mozolnie wysyłała do gazet, zabiegała o zainteresowanie swoją twórczością. Dziś jest to tak proste jak budowa cepa. Wystarczy odrobina iskry bożej, by ogłosić swój talent wszem i wobec. Zawsze znajdzie się grono fanów, przyklaskujących. Przeglądając portale typowo literackie zauważyła, że wiele kobiet wzoruje się na lirykach Poświatowskiej lub, o zgrozo!! żywcem kopiuje, jako własne, w nadziei, że mało znane utwory wielkiej poetki nie wydadzą złodzieja. Styl Pawlikowskiej jest tak charakterystyczny, że łatwo wykryć „podróbkę”, lepiej poszperać we własnej głowie niż „pójść na łatwiznę” dla chwilowego poklasku.


Do kowala miecze iść podkuwać

Toutousai jest starym demonem, który był niegdyś przyjacielem ojca Inuyashy i Sesshoumaru, Inu Taishou. To Toutousai jest twórcą Tetsusaigi oraz Tenseigi. Potrafi on naprawiać miecze, gdy te są uszkodzone, a także udziela on rad Inuyashy dotyczących sposobu użycia Tetsusaigi. Toutousai potrafi oddychać czadem i zawsze nosi przy sobie ogromny młot kowalski. ów młot potrafi tworzyć ogromne doły w podłożu. Toutousai podróżuje na trzyokim byku nazwanym pieszczotliwie Momo. Pod koniec mangi Kohaku pracuje dla Toutousaia jako jego uczeń, który w przyszłości przejmie warsztat Toutousaia. Podobnie jak Myouga Toutousai zdaje się bardzo nie lubić Sesshoumaru, na którego widok ucieka i ukrywa się. To on jako pierwszy tłumaczy w serii dlaczego Inu Taishou przekazał w spadku Tetsusaigę Inuyashy, a Tenseigę Sesshoumaru. To on zna wszystkie tajemnice obu mieczy, dlatego właśnie, że to on jest ich twórcą. Jednak pod koniec serii zostaje zaskoczony przez Inuyashę, który odkrył nieznaną do tej pory Toutousaiowi moc miecza.


Dzwonki

Mało kto wie i w pewnym sensie jest to uzasadnione, że dzwonki należą do grupy instrumentów perkusyjnych. Dokładniej rzecz ujmując dzwonki to instrument z grupy idifonów uderzanych, o określonej wysokości dźwięku. Wywodzą się one z instrumentu zwanego lirą. W orkiestrach marszowych używane już w XIX w. początkowo właśnie w tej postaci, a na przełomie XIX i XX w. weszły także w skład orkiestry symfonicznej w znanej nam dzisiaj postaci. Skala dzwonków to: od b1 do c4.Podobnie jak inne instrumenty z tej grupy składają się z płytek ( metalowych ) o różnej długości ułożonych chromatycznie w dwóch rzędach ( na wzór klawiatury fortepianowej ), znajdujących się na metalowej ramie. Na dzwonkach gra się pałeczkami lub młoteczkami wykonanymi z twardego tworzywa ( jak np. drewno lub plastik ). Można grać dwoma lub czterema pałeczkami. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ), lecz o oktawę niżej niż jest rzeczywiste brzmienie instrumentu. Dzwonki są bardzo podobne w budowie, funkcjonowaniu oraz w sposobie wydobywania dźwięku do powszechnie znanych, zwłaszcza z lat szkolnych, cymbałków.


W czasie wojny dzieci cierpią najbardziej

Shippou jest osieroconym demonem lisem, którego ojciec został zamordowany przez Braci Raikijin, Hitena i Mantena. Shippo potrafi zmieniać swój wygląd i tworzyć drobne iluzje, które sa charakterystyczne dla demonów lisów. Jest on dobrym obserwatorem i często wyraża uszczypliwe komentarze w stosunku do Inuyashy, co wielokrotnie kończy się kłótnią pomiędzy nimi. Kagome dla Shippo jest osobą zastępującą matkę, dlatego też zdaje się on być zazdrosny o stosunki łączące Kagome z Inuyashą. Shippou uważa, że Inuyasha odwraca uwagę Kagome od Shippou. Można by przyrównać Inuyashę do starszego brata Shippou. Shippou nie uczestniczy nigdy bezpośrednio w walkach. Zwykle w czasie bitwy znajduje się on w bezpiecznym miejscu i stamtąd obserwuje walkę i dopinguje Inuyashy. Shippou nie różnił by się niczym od normalnego ludzkiego dziecka, gdyby nie jego puszysty lisi ogon i lisie uszy. Jego prawdziwy wiek nie jest znany, jednak wygląda na ludzkiego siedmiolatka. Zwykle zdaje się on towarzyszyć Kirarze.


Zmodernizowany taniec

Jest to kontynuacja tańca powstałego w latach trzydziestych w Niemczech. Dzisiaj rodzaje tańca nowoczesnego są bardzo popularne w śród ludzi związanych z tańcem bez względu na wiek. Co ciekawe taniec nowoczesny jest bardzo techniczny i wymaga znajomości tańców klasycznych, co zdecydowanie podwyższa poprzeczkę jeśli chodzi o stopień trudności. Taniec ten przede wszystkim był kształtowany w Stanach Zjednoczonych, gdzie powstały główne rozłamy tego tańca na takie jak na przykład : Jazz, Hip-Hop, Breakdance, Street Dance Show i tak dalej. Tance nowoczesne to przeważnie żywiołowe tańce które dają wiele radości nawet widzowi, są bardzo widowiskowe ale tylko wtedy kiedy w taniec wkłada się serce oraz wiele lat praktyki, która zapewnia odpowiednią technikę . Taniec ten jest międzynarodowym tańcem który bardzo często jest wyeksponowany na wszelakich turniejach czy zawodach, jest bardzo piękny i wyrazisty, osoby młode które specjalizują się w tańcu nowoczesnym, mówią że to jest najlepszy sposób aby wyrazić siebie i swoje uczucia na świat który ich otacza co ma bardzo duże znaczenie dla ich życia codziennego.