Newline Adriano

Nowoczesna Szkoła Tańca, Kultura i rozrywka

Archive for Luty, 2013

Taniec jako forma spektaklu

Taniec ten jest dość stary a jednak zajmuje tylko malutką część historii tańca. Balet powstał w renesansie i był bardzo popularny głównie we Włoszech, i to właśnie w europie był najbardziej znany. Balet to forma przedstawienia, muzyka w tle do której się tańczy jest komponowana właśnie dla tego tańca. Taniec ten przewiną się niemal przez wszystkie państwa europy. W późniejszych czasach balet stał się tańcem międzynarodowym i bardzo popularnym, osoby które chodziły na spektakle baletowe były uważane na swego typu arystokrację , co spowodowało popularność tańca. Balet był głównie tańczony przez kobiety ale z biegiem lat i panowie znaleźli tam swoje miejsce. Dzisiaj balet nie jest tak popularny jak kiedyś ale w ciąż żyje i można śmiało stwierdzić że ma się dobrze. Najsłynniejszy spektakl to „Jezioro Łabędzie” znane na całym świecie. Balet to przede wszystkim sztuka tańca, bardzo dobrze przedstawia naturalne ruchy człowieka scalone w taniec. Co cieszy balet wciąż się rozwija, jest popularnym tańcem ale także bardzo wymagającym oraz technicznym, co oznacza że nie każdy odnajdzie siebie w tym tańcu.


Kapłanka, która nie może spoczywać w pokoju

Kikyou jest piękną i potężną kapłanką, która kocha Inuyashę. Została ona zabita przez Naraku, który przybrał wtedy postać Inuyashę, w celu wprowadzenia Kikyou w błąd. Po pięćdziesięciu latach została ona przywrócona do żucia przez Urause, która w tym celu użyła jej szczątków i części duszy Kagome. Mimo że Kikyou wygląda jak żywa, to jej ciało jest martwe. By mieć zdolność do poruszania się Kikyou musi wchłaniać dusze zmarłych kobiet. Początkowo jej celem jest zemsta na Inuyashy i chce ona go zabrać ze sobą do piekieł. Jednak gdy dowiaduje się ona o podstępie Naraku za swój cel obiera zemstę na nim. Pod koniec mangi pracuje ona razem z Kohaku, chroni ona go i niejednokrotnie ratuje mu życie. Po ataku ze strony Naraku umiera ona w jego ramionach i już nigdy nie powraca do świata żywych. Nie przepada ona za Kagome, którą uważa za przeszkodę w dostępie do Inuyashy, którego uważa za swoją własność. Jest ona przekonana, że Inuyasha tylko ją kocha, a uczucia, którymi darzy Kagome, są wywołane faktem, że jest ona jej reinkarnacją.


Bęben i werbel

Jest to instrument muzyczny z grupy membranofonów, o nieokreślonej wysokości dźwięku. Bęben to jeden z najstarszych instrumentów świata, ponieważ wywodzi się z epoki neolitycznej. Znany był już 3000 lat temu w Chinach, gdzie przy jego akompaniamencie odbywały się różne tańce, obrzędy, polowania oraz służył do ogłaszania alarmu. Współcześnie różne rodzaje bębnów możemy spotkać w orkiestrach ( np. w symfonicznej czy dętej ) a także jest również z ogromnym powodzeniem używany w muzyce jazzowej, rockowej, a także w innych rodzajach muzyki.Bęben ma walcowaty kształt oraz na ramę naciągnięta jest jedna lub dwie membrany ( w zależności od rodzaju bębna ). Rama bębna wykonana jest z metalu, za to membrany ze skóry lub tworzywa sztucznego. Do gry na bębnie używa się pałek z miękką główką, specjalnych miotełek, a także nawet palców lub całych dłoni. Na potrzeby muzyki jazzowej itp. Stosuje się specjalny pedał zwany stopką, do którego przymocowana jest pałka ( jest obsługiwany za pomocą stopy ).Jednym z najczęściej spotykanych rodzajów bębna ( w wielu gatunkach muzycznych ) jest bęben mały czyli tzw. WERBEL. Standardowo werble mają szerokość 14 cali a głębokość 5,5 cala ale zdarzają się także werble o nieco innych rozmiarach. Korpus werbla przeważnie wykonany jest z metalu lub drewna, posiada on dwa naciągi ( górny i dolny ) napinane za pomocą śrub, dwie membrany i przyciskające je obręcze, przylegające do dolnej membrany sprężyny odpowiedzialne za charakterystyczny dźwięk tego instrumentu oraz mechanizm służący do naciągania i poluźniania owych sprężyn, a także posiada tzw. lug, czyli element przymocowany do korpusu werbla pozwalający na umocowanie śrub naciągowych. Kiedyś jeszcze używano tłumik górnej membrany, aczkolwiek dziś nie jest on już używany. W zapisie dla bębnów wyznaczony jest tylko rytm, gdyż nie mają one określonej wysokości dźwięku.


Przyszłość znajdująca sie w odległej przeszłości

Higurashi Kagome jest główną bohaterką serii Inuyasha. Jest bardzo słodką i miłą dziewczyną, jednak sprowokowana potrafi być bardzo niebezpieczna. Jest ona reinkarnacją Kikyou, kapłanki, która zmarła pięćdziesiąt lat zanim Kagome po raz pierwszy przeniosła się z Pożerającej Kości Studni do Ery Feudalnej. Kagome w następstwie Kikyou zostaje obdarzona zadaniem ochrony Kamienia Czterech Dusz, jednak zaraz na początku serii Klejnot przypadkiem zostaje rozbity. Od tego momentu Kagome wraz z Inuyashą podróżują po świecie w poszukiwaniu zaginionych jego odłamków. W czasie tej podróży Kagome zakochuje się w Inuyashy. Kagome posiada ogromną moc, dlatego że jest ona reinkarnacją kapłanki Kikyou. Jednak w mandze okazuje się, że Klejnot Czterech Dusz pieczętuje w Kagome jej prawdziwe umiejętności, obawiając się, że może on przez nie zostać oczyszczony. Na końcu serii spędza ona trzy lata w swoim świecie, gdzie kończy szkołę, a następnie na zawsze przenosi się do Ery Feudalnej, gdzie wychodzi za mąż za Inuyashę.


Taniec „wygibas”

Jest to taniec który wymaga bardzo dobrych predyspozycji fizycznych. taniec ten jest stosunkowo młody ale odniósł ogromy sukces głównie wśród ludzi młodych. Jest to właściwie najczęściej spotykanym tańcem wśród młodych ludzi. Taniec ten wymaga przede wszystkim czasu, to od tego zależy jakie będą nasze umiejętności. Jest to bardzo widowiskowy taniec polegający na różnych figurach ciała, nie raz ludzie negatywnie nastawieni do tego tańca określają go mianem „wygibasu”. Taniec ten co ciekawe ma duże znaczenie subkulturowe z Hip Hop’em co jeszcze bardziej dodaje mu przysłowiowego smaczku. Breakdance swoje początki zawdzięcza tancerzom ze Stanów Zjednoczonych. Taniec ten jest bardzo trudny technicznie, ale opanowanie go jest niemal że równoznaczne z szacunkiem oraz podziwem. Dzięki temu rodzajowi tańca rozwinęła się dyscyplina określana mianem „Bitwa” która polega na walce dwóch tancerzy na ich umiejętności, jest to bardzo widowiskowe, bo co chwile wymyślane są nowe techniki oraz figury, nie raz można stwierdzić że to co wyprawiają tancerze jest wręcz nieprawdopodobne oraz nie raz sprzeczne z prawami fizyki.


Amy Winehouse

Jej czarny głos oczarował niejednego producenta, wielu biło się o jej nagrania. Teraz nikt nie chce mieć nic wspólnego z wiecznie naszprycowaną, skundloną upadłą Winehouse, dla której ambicje wyznacza crack oraz amfetamina. Ostatnio miała wrócić do formy, a to za sprawą nagrania do nowego filmu o Jamesie Bondzie – miała użyczyć swojej osoby do nowego, flagowego utworu. Nic z tego. Próby z nią były prawdziwą katorgą dla dźwiękowców oraz wszystkich innych współpracowników. Amy Winehouse była kapryśna, spóźniała się, wpadała w złość z byle powody, była antypatyczna dla innych. Producenci dali sobie spokój i wyrzucili ją ze studia. Jej mąż siedzi w więzieniu, a ona stara się go odwiedzać jak najczęściej. Kiedy jeszcze mieszkali razem, byli najbardziej awanturniczą parą w amerykańskim – jeśli nie ogólnym – show-biznesie. Niedawno miała usłyszeć wyrok za ćpanie, ale niczego jej nie udowodniono, nikt jej nie złapał. To jednak nie przeszkadza jej być pijaną oraz nieprzytomną, chodzącą krokiem zombie po mieście żywym trupem. Paparazzi dostają za zdjęcia z nią wielkie pieniądze, zwłaszcza, jeżeli są to dość „ciekawe” ujęcia. Założono nawet witrynę na jej temat – whenamywinehousedie.com. Nieciekawie.


Fakty z życia poetki

Maria Pawlikowska – Jasnorzewska urodziła się pod koniec XIX wieku w Krakowie, a dokładnie 24 listopada 1891 roku. Zmarła w Anglii, w lipcu 1945 roku. Z powodu choroby pobierała naukę w domu. Dzięki temu odebrała bardzo staranną edukację, szczególnie pod kątem literatury. W wieku 24 lat poślubiła porucznika armii austriackiej Bzowskiego. Zamężna była trzykrotnie zresztą. Po czterech latach związku z Bzowskim nastąpiło unieważnienie małżeństwa, w tym samym 1919 roku Maria poślubiła Jana Gwalberta Henryka Pawlikowskiego, człowieka pióra, czyli pisarza, a przy tym folklorystę. Z nim rozstała się trzy lata później, choć rozwód otrzymała w 1929 roku. Ostatnim jej partnerem życiowym został Jasnorzewski Stefan Jerzy, porucznik lotnictwa, z którym bardzo dużo podróżowała po świecie. Maria Pawlikowska debiutowała w roku 1922 trzema swoimi wierszami, drukowanymi w czasopiśmie, „Skamander”. Od tego okresu wydawała coraz więcej swoich utworów, pracując także z Polskim Radiem przy adaptacji słuchowisk radiowych.


Dzwony rurowe

Jest to instrument perkusyjny o określonej wysokości dźwięku. Powstały one w drugiej połowie XIX w. i weszły na stałe w skład orkiestry symfonicznej zastępując tym samym dzwony kościelne. Skala dzwonów to: od c do f1.Instrument ten składa się z metalowej ramy na której za pomocą krótkich sznurków zawieszonych jest, w dwóch rzędach, 20 rur ( o różnych długościach ) ułożonych chromatycznie. Najczęściej rury te wykonane są z miedzi i są powlekane chromem. Stosuje się także rury odlewane z brązu, glinu czy niklu. W połowie ramy znajdują się tłumiki obsługiwane pedałem ( działają tak samo jak fortepianowe ).Na rurach gra się twardym drewnianym lub plastikowym młoteczkiem, a czasem także innymi pałkami perkusyjnymi. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ).Jakość i rodzaj dźwięku wydobywanego przez dzwony rurowe uwarunkowana jest rodzajem materiału, z którego zostały wykonane, ich wagi oraz kształtu. Dużą zależnością rodzaju i barwy dźwięku jest także forma i kształt serca rury dzwona.


Anarchiczna subkultura

Są to osoby związane głównie z muzyką , to ich pasja. Punki to osoby młode które są dość charakterystyczne, nie biorą pod uwagę ubioru z tego powodu że ich ideologia kłuci się z światem w którym żyjemy, są oni negatywnie nastawieni do wszystkiego. Uważają że władza jest niesprawiedliwa i tylko ona czerpie zyski z tego wszystkiego, dlatego też punki to w dużej mierze są anarchistami, czyli są przeciwni władzy we wszelkim znaczeniu. Niestety ludzie młodzi, zwolennicy tej subkultury nie mają ambicji, nie mają aspiracji edukacyjnych i tak dalej. Punki są często przedstawiani jako ludzie o „skromnym” ubiorze popijającym tanie wino czy piwo. Mocno związana z tom subkulturą jest muzyka punk, która jest odłamem muzyki rockowej. Subkultura ta w zasadzie jest agresywna ale nie zaczepia bez powodu, niestety ideologia punków często jest zapominana przez ich samych ale co ciekawe, ona sama mówi o takim zdarzeniu. Zwolennicy tej subkultury to przede wszystkim ludzie buntujący się przeciwko całemu światu, co jest jak to się mówi walką z wiatrakami czyli bezowocną krucjatą na i tak nierealny cel ustanowiony przez punków.


Pchła najlepszym przyjacielem psa?

Myouga jest demonem pchłą, którego zadaniem jest opiekowanie się Inuyashą. Jednak w rzeczywistości, gdy tylko zbliżają się kłopoty, Myouga ucieka usprawiedliwiając się wymówkami z gatunku: „zapomniałem wyłączyć żelazka”. Pierwotnym zadaniem Myougi było strzeżenie grobu ojca Inuyashy, w którym spoczywała Tetsusaiga. Obecnie daje udziela on rad i informacji Inuyashy i jego towarzyszom. Myouga uwielbia krew demonów i nawet zdarza mu się raz uratować Inuyashy życie wypijając truciznę demona pająka z krwi Inuyashy. Często jednak zostaje on uderzany przez Inuyashę i jego towarzyszy, ponieważ zdarza mu się pić ich krew bez ich pozwolenia czy wiedzy. Nie przepada on za Sesshoumaru i wydaje się, że ze wzajemnością. Za życia ojca Inuyashy, Myouga był jego najlepszym przyjacielem albo pasożytem, nie zostało to w mandze wyjaśnione. Myouga jest również zaprzyjaźniony z Toutousaiem, o którym mówi Inuyashy, gdy Tetsusaiga po raz pierwszy zostaje uszkodzona. Jego seiyuu to Kenichi Ogata, którego rola Myougi była debiutem.


Żywiołowy taniec

Jest to taniec który łączy się przede wszystkim z muzyką , która jest bardzo żywiołowa oraz energiczna, właśnie dlatego rock’n’roll jest tańcem bardzo charakterystycznym, skoki, trudne figury techniczne, to podstawowe elementy tego tańca. Taniec ten ma właściwie taką samą historię jak muzyka z którą się charakteryzuje, wywodzi się od jazzu. Dzisiaj rock’n’roll nie jest taki popularny jak w latach sześćdziesiątych, ale i to nie przeszkadza temu aby każdy mógł spróbować swoich sił w tym tańcu. Taniec ten dzisiaj jest tak samo przebojowi jak kilkadziesiąt lat temu, nie jest już tak popularny ale każdy chętnie do niego wraca oraz wspaniale się w nim bawi. Taniec ten niegdyś był charakterystyczny dla młodych osób które buntowały się szarej rzeczywistości, dzisiaj nie ma już takiej mocy ale także jest piękny. Często tańczy się go na różnych turniejach czy zawodach tanecznych co świadczy o jego ponadczasowości, każdy kto interesuje się tańcem wie, ze ten rodzaj tańca potrafi zawirować w głowie każdemu kto ma z nim styczność i to jest przede wszystkim największy urok i magia tego tańca, co również świadczy o ponadczasowości.