Newline Adriano

Nowoczesna Szkoła Tańca, Kultura i rozrywka

Archive for Styczeń, 2013

Rodzaje instrumentów perkusyjnych

Instrumenty perkusyjne najczęściej spełniają funkcję linii rytmu, jednak jest kilka podgrup tych instrumentów, które potrafią także przejmować partię linii melodycznej. Źródłem dźwięku w instrumentach perkusyjnych jest ich drganie. Drganie wydobywające dźwięk może odbywać się w całości lub części instrumentu. Drgania wzbudzane są w wyniku uderzenia w odpowiednie miejsce instrumentu poprzez uderzanie pałkami, szczotkami, dłonią itp. Pewna grupa wydaje dźwięki poprzez potrząsanie nimi. Instrumenty perkusyjne dzielimy ze względu na rodzaj klasyfikacji dźwięku wydobywanego, a mianowicie: idiofony i membranofony. Do pierwszej grupy przedstawionej w powyższym podziale należą instrumenty, nazywane perkusyjnymi samobrzmiącymi, które wydobywają dźwięk poprzez drganie swojej całości.Do drugiej z kolei należą instrumenty perkusyjne membranowe, czyli instrumenty w których dźwięk wydobywany jest poprzez drganie napiętej membrany wchodzącej w skład instrumentu.Instrumenty perkusyjne są bardzo szeroko stosowane praktycznie w każdego typu muzyce. Co więcej są stosowane w prawie każdego typu zespołach, zwłaszcza w muzyce poważnej i rozrywkowej.


Twórczość Pawlikowskiej

W miarę możliwości staram się chronologicznie przedstawić powstawanie kolejnych utworów poetki, wydań tomików, utworów prozą. Jej debiutem poetyckim był tomik wierszy zatytułowany „Niebieskie migdały”. Był to rok 1922. Większość utworów ukazała się wcześniej w czasopiśmie „Skamander”, z którym długie lata Pawlikowska współpracowała i tam zamieszczała swoje pierwsze utwory. Do wybuchu II wojny światowej poetka wydała ” Różową magię” w 1924 roku, „pocałunki” 1926 rok, „Dancing” 1927 i rok później „Wachlarz”. Obok tych wierszy znalazły się tomy poezji z nowymi wierszami i przedrukami wierszy poprzednich, tomy w kolejności wydania: „Cisza Leśna” i „Paryż” w roku 1928, dwa lata późnej „Profil białej damy”. W latach 30tych bardziej skupiła się pisaniu krótkich sztuk teatralnych. Wydała: „Egipska Pszenica” (sztuka w trzech aktach wystawiona w Krakowie), „Zalotnicy niebiescy” (wystawiane również przez Kraków”), i wiele innych aż do tomiku: „Róża i lasy płonące” wydanego w Londynie w 1941 roku.


Linsday Lohan

Linsday od najmłodszych lat miała styczność z graniem na scenie. Była ambitna, aktywna, udzielała się wszędzie, gdzie tylko mogła. Bardzo szybko zaczęła trawiać na języki jako uzdolniona młoda dziewczyna. Zagrała w kilku sympatycznych filmach, jak dajmy na to „Zakręcony piątek” z Jamie Lee Fox, z którą zamieniła się ciałami, oraz nieco bardziej infantylnym „Gabi”. Zgariała pełno siana za uczestnictwo w filmach, rodzice nie czuli się zobowiązani choć częściowo trzymać nad nimi pieczę, więc młodej Linsday się od nich poprzewracało w głowie. Na jaw zaczęły wychodzić fakty – co robi Linsday poza sceną. Linsday od kuchni. I było dość szokująca, bo okazało się, że ciepła gwiazdeczka z sympatycznym uśmiechem i rolami ze słodkim usposobieniem, jest mocno zblazowaną imprezowiczką, która ceni sobie chlanie w sztok, jeżdżenie samochodem z kilkoma promilami na koncie oraz zabawy bardziej dorosłe z kilkoma naraz facetami jednej nocy. Po wypadku samochodowym poszła na odwyk, gdzie trochę jej się poprawiło. Dużo schudła, ale podobno wychodziła na prostą, kiedy ogłosiła, że jest biseksualna i zamierza wziąć ślub ze swoją nową dziewczyną. I teraz napomknęły, że bardzo chciałyby mieć dziecko. Będzie się jeszcze działo z nią…


Ksylofon

Jest to instrument perkusyjny z grupy idiofonów uderzanych, o określanej wysokości dźwięku ( podobnie jak dzwonki i wibrafon ). Pochodzi on prawdopodobnie z czasów średniowiecza. Był on wtedy instrumentem popularnym głównie w Azji i w Europie. Prawdziwą popularność zyskał w wieku XIX za sprawą kompozycji Camille’a Saint-Sacnsa, który to wprowadził ten instrument do składu orkiestry symfonicznej, w której ksylofon pozostał do dziś. Jednym z najwybitniejszych wirtuozów ksylofonu był Michał Józef Guzikow. Skala ksylofonu to: od g1 do g4 lub c1 do c4.Ksylofon składa się z ramy, do której przymocowane są drewniane sztabki ułożone chromatycznie w dwóch rzędach ( układ sztabek wzorowany jest na klawiaturze fortepianowej ). Pod każdą sztabką znajduje się metalowa rura pełniąca funkcję rezonatora.Na ksylofonie, podobnie jak na innych instrumentach tego typu, gra się pałeczkami.Ksylofon ma dźwięk ostry i krótki, lecz jest on dość donośny. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ), jednakże brzmienie instrumentu jest o oktawę wyższe niż notacja. Ksylofon to kolejny instrument po dzwonkach, który jest bardzo zbliżony wyglądem i budową do tradycyjnych szkolnych cymbałek.


Agresywna Subkultura

Głównym celem tej subkultury jest przemoc i agresja. Z początku subkultura ta miała na celu takie same wartości jak szalikowcy, z czasem przekształciła się w coś swego rodzaju rozrywką , która daje przemoc. Skinhead ‚y często pokazywani są jako łysi mężczyźni w młodym wieku, których akcesoria to kije, pałki i tak dalej. W rzeczywistości tak jest, zwolennicy tej subkultury lubią przemoc, ich ideologia opiera się głównie na tym elemencie. Często zwolennicy tej grupy społecznej to rasiści a co gorsza coraz częściej neonaziści, i to właściwie najbardziej niepokoi. Skinhead ‚y to osoby głównie z marginesu społecznego, u których w domach jest problem głównie alkoholowy, młodzi ludzie bez ambicji oraz co ważne w dzisiejszym świecie bez autorytetów. Skinhead ‚y to niebezpieczni ludzie, którzy są agresywni bez powodu i mogą zaatakować każdego, nawet jeśli nie mają szans. Subkultura ta rządzi się swoimi prawami, i ustalonymi regułami, a to różni ich od bezmyślnych napakowanych mężczyzn z małą inteligencjom. Subkultura ta również rozwija się w Polsce, a co najgorsze jest dosć popularna wśród młodych ludzi.


Muzyczna subkultura

Jest to subkultura składająca się z kilku elementów takich jak : muzyka, taniec i sztuka w formie malunku. Przede wszystkim w tej subkulturze ważna jest muzyka i ona najbardziej się rozwija od początku istnienia tej subkultury. Często hip hopowcy myleni są z subkulturą skate’ów co jest mylne, oraz również mylne jest wyobrażenie stereotypowe w którym to zwolennik tej subkultury jest ubrany tak jakby zaraz miał by utonąć w ubraniach które ma na sobie. Oczywiście kiedyś taki stereotyp był właściwy ale zamarło to. Często z tą subkulturą wiązane są bloki – to przede wszystkim w Polsce. Często raperzy czyli osoby zajmujące się tworzeniem muzyki, pochodzą z blokowisk i równie często o tym śpiewają co staje się nudne i monotonne. Z hip hopem związana jest muzyka i to dzięki niej subkultura ta rozwija się z roku na rok. Na całym świecie jest dużo stereotypów rapera, najbardziej popularny jest obraz człowieka który jest poobwieszany błyskotkami i tak zwanymi łańcuchami, który jest gangsterem. W rzeczywistości subkultura ta była na bakier z prawem jedynie w początkowych latach istnienia oraz w późniejszych latach dziewięćdziesiątych.


Poeci dwudziestolecia międzywojennego

Okres dwudziestolecia międzywojennego obfitował w wielkie nazwiska literackie. Julian Tuwim, Przyboś, Jerzy Szaniawski, Maria Dąbrowska, Bruno Schulz i oczywiście Maria Pawlikowska – Jasnorzewska. To tak z grubsza, w końcu twórców było sporo więcej. Julian Tuwim, jako współtwórca grupy literackiej, „Skamander” był towarzyszem w poezji Pawlikowskiej. Znał ją z tej grupy, w której była członkiem, znał jej twórczość, tak różną od jego, znał ją w końcu, jako kobietę, koleżankę po fachu. Tuwim pisał w zupełnie innym stylu poetyckim. Jego wiersze przesycone są radością życia (szczególnie te z początkowego okresu twórczości), ludzie z jego wierszy są bardzo realistyczni, krajobrazy idealnie wyrysowane. Podczas, gdy Poświatowska skupiła się na obszarze uczuć, Tuwim opisywał to, co widział, bez upiększeń zbytnich. Pawlikowska była mistrzynią krótkich form i liryk, nie miała w tym stylu sobie równych, nikt z nią nawet nie próbował współzawodniczyć, a jeśli nawet to słuch po nim zaginał, widać nieudolnie to robił/ła.


Sportowa Subkultura

Jest to pewien rodzaj pseudo kibiców, szalikowcy różnią się tym, że są fanatykami pewnego klubu sportowego, noszą koszulki, szaliki które są w barwach ich klubu, który obrali za ulubiony. Szalikowcy są równie niebezpieczni jak pseudo kibice, krążą nawet pogłoski że są oni gotowi oddać swoje życie za barwy klubowe. Przedstawiciele tej subkultury to osoby młode. Zwolennicy tej subkultury często mają skłonności do wandalizmu, demolują pociągi autobusy i tak dalej, co również jest dość niepokojące biorąc pod uwagę fakt że coraz więcej młodych ludzi zostają fanatykami jakiegoś klubu sportowego. Co ciekawe przedstawiciele klubów, a nawet zawodnicy nie są zbyt dumni z ich „fanów” co więcej, nawet się ich wstydzą a co najgorsze szalikowcy często fundują swojemu klubowi dyskwalifikacje w zawodach sportowych ( głównie w piłce nożnej ) za niesportowe zachowanie. Szalikowcy często nadużywają alkoholu oraz narkotyków, często też aplikują sobie sterydy aby poprawić masę ciała oraz siłę lecz to z ubocznym skutkiem. Szalikowcy więc to niebezpieczna subkultura która wciąż się rozwija a to jest najgorsze, coraz więcej młodych ludzi decyduje się zostać fanatykiem sportu w tym negatywnym znaczeniu.


Taniec kiedyś a dziś

W starożytności taniec był przeznaczony przede wszystkim dla niewolników, mieli oni zabawiać nim swoich panów, wtedy taniec stał się oznaką człowieka słabego, pod czyjąś władzą . W późniejszych czasach taniec stał się również formą rozrywki dla królów czy panów, ale i oni sami próbowali swoje siły w tańcach, aż nastały czasy kiedy to taniec był przeznaczony przede wszystkim dla ludzi zamożnych, dla arystokracji. Wtedy też taniec przechodził największy przełom, powstawały coraz to nowsze odmiany tańca. Później taniec stał się ogólnie dostępny i nie dyskryminowany przez ludzi i tak pozostało do dziś . Dzisiaj taniec w życiu człowieka jest ważny, wielu żyje jedynie dla tańca a on żyje dla nich. Ostatnio taniec stał się bardzo popularny dzięki programom telewizyjnym które „reklamują” taniec na całym świecie. Również dzisiaj powstają nowe odłamy tańca, przede wszystkim dla ludzi młodych, większość starszych ludzi którzy tańcowi poświęcili życie, nie patrzą przychylnie na nowe style tańca z tego powodu że chociaż robi wrażenie to kłuci się z ich wartościami moralnymi.


Czas dla ludzi nie jest łaskawy

Kaede jest młodszą siostrą kapłanki Kikyou. Po śmierci Kikyou Kaede została nową kapłanką w wiosce. Zwykle to ona udziela Inuyashy i jego przyjaciołom rad i informacji dotyczących demonów i różnych duchowych anomalii. To Kaede jako pierwsza rozpoznała w Kagome reinkarnację Kikyou i wyjaśniła jej czym jest Klejnot Czterech Dusz oraz istnienie demonów i półdemonów. Kaede jest bardzo szanowaną osobą, nawet przez Inuyashę, który zdaje się być wiecznie zirytowany jej zachowaniem. W wiosce traktowana jest ona z czcią równą Kagome. To Kaede podarowuje Kagome święty naszyjnik, za pomocą którego Kagome może w pewnym stopniu kontrolować Inuyashę. Kaede pomaga Inuyashy pokonać Urasue, która ukradła szczątki Kikyou, by przywrócić zmarłą kapłankę do życia. Kaede kochała swoją siostrę, gdy ta jeszcze żyła, jednak nienawidzi jej postaci zombie i pragnie, by ta wróciła do świata umarłych. Jednak to pragnienie nie jest powodowane nienawiścią, lecz chęcią, by jej ukochana siostra mogła w końcu spoczywać w pokoju.


Winona Ryder

A coś z niej mogło być, coś wielkiego. Nie grała w filmie za filmem, nie spieszyła się, jednak dobierała role bardzo starannie, wybrzydzała, nie rzucała się na scenariusze. Reżyserzy, którzy mieli okazję z nią współpracować, udowodnili, że jest w niej potencjał na prawdziwego aktora. Z nią jest podobna historia jak z Kate Winslet, która po roli w „Titanicu” z Leonardo DiCaprio u boku nie roztopiła się w ckliwych, nudnych i miałkich produkcjach, tylko wybierała te z ambicjami. I Winona Ryder po udanym i ponadczasowym „Soku z Żuka”. Każdy film, w którym grała, udowadniał, że coś w niej jest takiego, czym warto się interesować.I ta afera z 2001 roku, kiedy weszła sobie do sklepu w Beverly Hills i postanowiła wyjść z masą ciuchów pod pazuchą. Nie udało się – została przyłapana, a prasa została konsekwentnie poinformowana. I się zaczęło. Tłumaczyła się wschodzącą kleptomanią oraz oddziaływaniem w ten sposób środków przeciwbólowych. Nie było ważne, czy uwierzyli ludzie czy nie, tylko, żeby pamiętali – i tego dopilnowali dziennikarze bardzo dobrze. Przez tę wpadkę Ryder bardzo wstydziła się występować publicznie i to do tego stopnia, że nie pojawiała się na premierze filmu, w jakim niedawno wystąpiła. Jej akurat należy życzyć powrotu do pionu, bo warto.


Odbierający od stereotypowych wyobrażeń mnich

Miroku jest mnichem buddyjskim, który podróżuje po kraju zajmując się egzorcyzmami oraz walką z demonami. Jest to jego sposób zarabiania. Cierpi on z klątwy, która została rzucona na jego dziadka i od tego czasu dziedziczona w jego rodzinie z pokolenia na pokolenie. Miroku posiada dziurę w ręce, tak zwaną kazaanę czyli Czarną Dziurę, która pochłania niemal wszystko na swojej drodze. Miroku używa Kazaany jako broni przeciw demonom, jednak im dłużej jest ona używana tym bardziej rośnie. Jeżeli klątwa nie zostanie zdjęta wraz ze śmiercią Naraku, Miroku zostanie przez nią pochłonięty, tak samo jak jego dziadek i ojciec. Zachowanie Miroku jest dosyć niezwykłe jak na mnicha. Podobnie jak swój dziadek ma on słabość do płci pięknej. Za swoją misję uważa on pytanie każdej młodej i ładnej kobiety, którą napotka, o to by ta została matką jego dzieci. Twierdzi on, że powodem tego jest jego chęć upewnienia się, że jego geny zostaną przekazane następnym pokoleniom. Uwielbia on także dotykać damskich pośladków, Sango wydaje się być jego najczęstszą ofiarą.